انسان

انبوه اندوه

2012-01-28T20:25:00.001+03:30

می دانم
تب داشتم
می دانم
تابستان آن سال گرم بود
مرگ بود
از جنس دست هایی که در شوره زار هم
بی اشک
بی آب
بی شک
جوانه می زدند.
می دانم
من کودکانه دویدم دنبال کاش
دنبال آه
دنبال تو.
آن شب که عاشق پروانه ها شدی
می دانی
پر وانهاده دنبال کاش دویدی.
هر دومان خوب می دانیم
انسان برای زمین است
آسمان
جای اندوه اشک بار من است
و انبوه اشک های تو.

جواب جوانه ها

2012-01-22T13:05:00.000+03:30

من هم می دانم
گذار از این شب بلند
به عمر ما قد نمی دهد
من هم فهمیده ام
که هیچ رودخانه ای به دریا نمی رسد
یا در شوره زاری دور می میرد
یا در مردابی با انبوه اجساد اندوه
می دانم
تمامی راه ها، آه ها
همه به بن بست ختم می شوند
تمامی مسیر ها، سیر ها
همه از بن، بسته شده اند.
مدت هاست فهمیده ام
که پایان این زمستان
بهار نیست
هر چند تمام برف های کوچه آب شوند
و تمام پرستو ها کوچ کنند
و ما بر سر سفره هفت سین بنشینیم
با سین سلاح و سرمه و سر بر دار.
همه ی این ها را می دانم
ولی باید جواب جوانه هایی که دیریست بر شاخه انتظار می کشند را ...

رویای بازگشت

2012-01-13T22:25:00.003+03:30

به خانه بر می گردد
چراغ ها را روشن می کند
در آستانه ی شبی که انتهایش صبح فردا نیست
دمی تنفس این هوای مرده
و مردی که در هوا ایستاده است.

به خانه بر می گردد
خاک از گل های خشکیده و گلدان های شکسته می سترد
لبخند می زند
بی آنکه بداند
هنوز از خواب دیشبش
بر نخاسته است.

درد

2011-12-30T23:31:00.001+03:30

جرعه های آخر یک بطری شراب

رویش نوشته: صاحبی
تاریخ بطری 1390/8/1
درد دارد کمی
نوشیدنش هم.

چشم یاری

2011-12-30T22:24:00.000+03:30

در میانه ی یک واژه ی بزرگم
حرفی که زیر و زبر ندارد
نامم را حتی
که همه دنیایم او بود و او آینه دار بود "آیند" ه را
و سرسری گرفت و سر ها نگاه کرد بی بدن
بودند آنانی که نبودنشان سخت است
نوشتنش میان واژه ی بزرگی که
که خود را ناب از حقیقت در آینه دیده اش می خواند.
نبودنی که نابودم می کند
در میانه ی زبان
زمانی که آرزو می کنم ای کاش
صدا ی تن ها، صدای من
نماند
ای کاش این واژه های بزرگ که اکنون خراب خانه ی من اند
با گذار گیج رفتگری
برای همیشه پاک شوند.

زمان گذشت و آن زن هنوز می خندد

2011-12-21T01:45:00.002+03:30

به تاریخ این کار (نوشته ی زیر را می گم!) که نگاه کردم به شدت یکه خوردم. باورم نشد که من این را حدود شش سال پیش برای ساره نوشتم. یک لحظه به خودم اومدم و با خودم گفتم به همین زودی دیر خواهد شد. و حسرت همه ی لحظاتی را می خوری که از زندگی کامی نگرفته و کام دیگری را شیرین نکرده ای.

زنی که می خندد

به س.ا.

اين داستان زمانه است

يا عريضه ی شاکيان شب

که پايانش به آغاز

پوزخند می زند؟

اين حکايت بلند چيست

که کوه ها از شنيدنش

فرو ميريزند

گويی که قلبی را درون مرداب خون

تحقير کرده ای؟

سر رشته ی اين گسيخته بند

در ذهن من می سوزد.

گفتن

باز گفتن

ديگر بس است.

می آيد

پنجره را به روی شب می بندد

و می خندد.

- خورشيد را درون من ببين !

کجاست ماه تو تا روشنش کنم؟

- ماه من... ماه من تويی.

در انتهای شب

می رسد

هميشه

از پنجره می آيد

می بندد

چشمهايم را

به روی شب

زنی که می خندد.

Iman Biavarim be Aghaz-e Fasle Sard.mp3 - 4shared.com - online file sharing and storage - download

2011-12-20T12:06:00.000+03:30

Iman Biavarim be Aghaz-e Fasle Sard.mp3 - 4shared.com - online file sharing and storage - download: Iman Biavarim be Aghaz-e Fasle Sard.mp3

در جستجوی کسی که من بود

2011-11-07T02:27:00.001+03:30

در آیینه می گردم
در رودخانه
در لیوان آب
و در هر چیز دیگری
که انعکاسی دارد از چهره مردی
که من هستم.

Published with Blogger-droid v1.7.4

گریه ی باران

2011-11-07T01:15:00.001+03:30

با چتر
با چشمان بسته
از زیر باران می گذری
و شاید نمی دانی که من
تک تک این قطره ها را
گریسته ام روزی
می دانم.

زندگی در خوابی ابدی

2011-11-07T01:12:00.001+03:30

بیدار شدم
خوابم نبرد
بازنده در نبرد
نبردم باز
در خواب
بیدار می شدم.

Where the Lights die...

2011-10-17T23:16:00.001+03:30

Where the Lights die...

همه ی دغدغه ام انسان بود
در تمامی دقایق هر ساعت هر روز هر هفته هر ماه هر سال این مدت
همه ی امیدم انسان بود
زآن سان تا در این تنگنا
دمی دمد در من
که نای چنگ زدنم بر این ریسمان
ناله ای ناجور
بیش نبود.

همه آرزویم انسان بود
دریغا سخت آسان بود
که انسان
انسان نباشد.

شادمانه
در جستجوی تو رفتم
و از جوی خون تو جستم
جسمم سراسر تمنای تو بود
و تو را نای تجسم نبود.

هرگزم فاش نشد
چرا
حریم حرمت را این سان شکستی
که رحمت حتا به جان خود نیامد
چگونه
از ره، از جان پاک خویشتن گسستی
دانسته ز حاصل این رمیدن
که زحمت آزار دیگران باشد
به ریش کردن دل ها
به آه گفتن دل ها.

بر سر سفره بی نان ما
حتا کمی نمک نبود.
قاتق رقت باری که با هم شریک بودیم
پسماند نشخوار نجاستی بود
که زینتش
بوی تعفن دروغ بود
و طعم انزجار رجز.

دریغا، امیدم...
انسان.

فسوسا...
افسونت آن سان آرزوی مرا با خود برد
که باخت
عمرم تمام روزهای روشن در انتظار را.

با حیرت شگفتم
در حسرتم هنوز
که سحر کدام سوزساز
بر استخوان ساق سر شده سقوط کرد
که از شراره اش
شعر
این سان
شعله می کشد.

ای وای...
انسان
رفت.
من ماندم.

در جستجوی خورشید

2011-09-26T05:31:00.000+03:30

تقدیم به بهروز و ن.

برای عشق جاودانیشان

به جای واژه اشک می آید رفیق

به جای اشک، شوق

کاش به آخر نمی رسید

آن شب که همه چیزش شبیه خواببود

و من سرخوش بودم از عشق و مستاز بوی قهوه

و فرشته گان زمین را دیدم کهعاشق بودند

و به جای واژه اشک بود

و آغوشت گرمای زندگی داشت

و بوسیدنت پوسیدن مرا مرهم بود.

می خواستم تا نهایت بی انتهایطلوعتان

تا بی نهایت خورشید های بیشمار

تا در رسیدن سحر

ناظر به هیبت سایه های بیمرزتان شوم.

می خواستم پژواک مزلولی باشم -اگر می توانستم-

در تکرار هر سپیده برای گوشهایتان

که عمر کوتاه است

می خواستم ببارم بر برگ هایملول پاییزی که از راه می رسد

و با شور اشکم

تعمیدتان دهم.

می خواستم گربه ی سیاهی باشمدر تعقیبتان

یا چراغی رنجور بر سر راهی کهمی گذرید

تا آخرین توان مانده را دریغراهتان کنم.

می خواستم نشانه ای باشم برایشانه هایتان

تا همیشه در امتداد هم باشند.

می خواستم برای ابد در آغوشگرمت که سودای کهربایی دیگری را در سر داشت

بمانم.

می خواستم.

ای کاش می توانستم.

کجا بود که راه شب من در رسید

و پاهایم بی اختیار در باتلاققطران با باران دود رنگ گرفتند.

کجا بود که من در این شب بیروزنه گرفتار آمدم.

مهم نیست...باری

دیگر فقط به ابدیت طلوع شماخیره ام

سرشارم و منت گذار

و از زندگی هیچ نمی خواهم

دیگر به انتظارم

که جای واژه اشک نیاید.

El amor contigo es difícil

2011-09-26T03:52:00.002+03:30

Download this Song

El amor contigo By Yasmin Levy

Download By 4Shared

El amor contigo es difícil

Es casi imposible

Tu eres de todas

Y realmente de nadie

The love with you

is difficult is almost impossible

you are of everyone now

finally noone

Si pudiera yo vivir

De nuevo esta vida

Sin sufrir por amarte

Preferiría morir

If I could live

this life again

without suffering for loving you

prefer to die

Nunca pedí que tú me ames

Que me descubras tus secretos

Que me esperes impaciente

Que me desees por las noches

Que me seques lagrimas

Que me hagas reír

Solo pedí poder amarte

I never asked you to love me

that you discover (to me) your secrets

that you wait for me impatiently

that you want/desire me at nights

that you dry my tears

that you make me laugh

I only asked to love you

To end it

2011-09-01T16:09:00.000+04:30

Some people lose to be losers to gain other's kindness, some people lose just to end the game faster.

خواب چون در فکند از پایم

2011-07-17T20:03:00.000+04:30

دانلود شعر شاملو با میکس جدید

در آستانه

2011-05-24T00:47:00.000+04:30

شعر در آستانه استاد شاملو را با موسیقی گام های معلق لک لک میکس کردم. بشنوید.

دانلود در آستانه

ادبیات ناله یا چرا نیچه گریست؟

2011-04-17T00:59:00.000+04:30

پست قبلی موجب شد دوست عزیزی به شدت متاثر شود. شاید بسیار بودند کسانی که در طول حیات این وبلاگ از نوشته هایم سنگین دل شده باشند. کسانی که مرا دوست می داشتند. کسانی که برایشان مهم بودم. کسانی که ارتباطشان با من تنها از طریق خواندن این نوشته ها بود. و کسانی که همیشه با خود می گفتند چرا این همه ناله؟

وقتی با سارتر و کامو و نیچه آشنا شدم دنیا برایم رنگ و لعاب تازه ای یافت. منی که پیشتر خود را به دست سرنوشت وانهاده بودم دیگر تنها خود را صاحب تقدیرم می دانستم. همه چیز با فلسفه اختیارگرا ی این سه نظریه پرداز به خوبی توجیه می شد. "انسان زاده ی اراده" ، "اراده ی معطوف به قدرت" ، " مسئولیت پذیری" و ... همه و همه موجب می شدند تا من خون نشیط تازه ی بیداری در رگانم احساس کنم. مرا به خودم می آورد و من از خودم می رفتم. چیزی در درون مرا با خود می کشید. چیزی که حداقل دو دهه است از حضورش اطمینان دارم. این چیز هورمن است یا ترکیبات شیمیایی و یا مفهومی متافیزیک، نمی دانم. هر چه هست به غایت قدرتمند است. قدرت جاذبش با مالیخولیای ملایمی در هم می آمیزد و من مجبور به نیل به سوی این کهربا می شوم.

سال هاست کشمکش من و این نیروی عجیب ادامه دارد. سال ها جنگیدم - سلاحم انواع و اقسام دارو ها و تراپی ها- چه جنگی! و در نهایت، حاصل، نبردی فرساینده بود و بی برنده. هر چند پیش می آمد که هر یک از ما برای مدتی پیروز مطلق باشیم. بله! من طعم پیروزی را بارها چشیده ام و شادمانی بعد از برد را می فهمم. اما اکنون پس از بیست سال جنگ و گریز بر آنم که دمی بیاسایم. بر آنم که صلح نامه ای بنویسم. بر آنم تا جام زهر را بنوشم.

1- تعریف و تصویر ما از خوب و بد، علت قضاوت های ماست. خوب و بدی که فراموش می شود مطلقن نسبی هستند. تصویری که در آن، انسان های خوب (سعادتمند) همیشه خوشحال و خندانند و نگون بختان در چنگ تنهایی و افسردگی. خوبان از زندگی لذت می برند و بدان آن را تباه می کنند. (چون احتمالن لذت را اکثریت خوب تعریف کرده اند و البته که اقلیت بد در این چهارچوب نمی گنجند). در کنار همه ی اینها هرگز به ذهنتان خطور کرده که شاید ما همه به یک اندازه لذت و رنج ببریم.

2- همه ی فرمایشات اختیاریون درست. بله! شما با اراده و عمل خود مسیر زندگی خود را انتخاب می کنید. اما از این مقطع که بالاتر برویم، چشممان به جبری باز می شود که بر همه ی اختیارات محاط است. چیدمانی که هیچ دستی را توان بر هم زدنش نیست. جبر زاده شدن، کجا زاده شدن، از که زاده شدن! جبر تصمیمات دیگران که به تو مربوط می شوند. مثلن اگر پدر من بنا به هر دلیلی مرا پشتیبانی نمی کرد، آیا من اینجا بودم؟

3- خصیصه ی فضای مجازی، بزرگ نمایی است. حتمن این تجربه را در فیس بوک داشته اید که با گذاشتن چند عکس از میهمانی همه فکر می کنند شما هر شب عیشتان به راه است.

4- این وبلاگ برای من جای کوچکی و دنجی است برای حرف هایی که قابل گفتن نیستند. نه برای نزدیک ترین دوستان نه برای نفر جلویی در صف نانوایی. حرف هایی که فقط نوشتنی هستند. اینجا جایی است که من خود واقعی ام را می نویسم. خودی که نزدیکترینانم هم هرگز نخواهند دید. اینجا جایی است برای نوشتنی که روزی تنها سندی است که خواهم داشت برای اینکه بیاد بیاورم که چنین زمانی را زیسته بودم. اینجا جایی است که من خودم را ثبت می کنم. این وبلاگ تریبونی است تا من صدای محو ام را به گوش میلیون ها فارسی زبان و میلیارد ها انسان برسانم. اینجا می توانم نشان بدهم که من هم انسان هستم مثل همه و یگانه ام مثل هیچکس. خوانندگان اینجا می بینند که کسی شبیه یا متفاوت از آنها در کشوری به نام ایران زندگی می کند که هیچ ربطی به کشور و مردمش ندارد.

5- گذشته از همه ی اینها البته که من ناله می کنم. در این یک مورد اصلن احساس تنهایی نمی کنم. ما جماعت نالانیم. قرن هاست. و هزاران سال است که مفعول وار خود را به دست تقدیر سپرده ایم. اجدادمان وقتی هنگام کشت دیمشان دو سال پی در پی باران فراوان داشتند خود را برگزیده و سفید بخت می نامیدند و تا خشکسالی می آمد، دست بر دست می گذاشتند که تقدیر چنین است و کسی را نباید و نشاید که با مقدرات بجنگد. امروز هم وقتی با اتومبیلمان تصادف می کنیم، قضا و قدر است - و کیفیت تجهیزات ایمنی و تکنولوژی ترمز و ... که اصلن مهم نیست-

ادبیات ما مملو است از سوز و گداز. (وارد بحث های عارفانه و عاشقانه نمی شوم، ملاک من اینجا واژه و تنها واژه است) همه صد ها سال است که می نالنند. ناله جزیی از هویت ما شده. بهتر بگویم که وجود ما معلول ناله است. به عبارتی باید بگوییم:" من ناله می کنم پس هستم."

شاید یک روز من هم دیگر ننالم. چه اهمیتی دارد وقتی صدای ناله ی من فقط یک صفحه مجازی را اشغال می کند؟ چه اهمیتی دارد وقتی من به تو (دوست عزیزم) لبخند می زنم.

البته که خیلی ها دوست ندارند به مرگ فکر کنند. البته که مرگ هراس انگیز است. تلخ است. غمگین است. اگر سر من هم گرم باشد به هیچ چیز جز فردای جدیدی که در راه است فکر نمی کنم. فردایی که با خود یک عالمه خوشی خواهد آورد. فردایی که پر شده از فرصت. فردایی که یقین دارم در آرامش هستم. فردای ما، اینجا از این جنس نیست.

همه ی عمر دیر رسیدیم

2011-03-11T11:10:00.000+03:30

بی قرارم. هر جایی می روم بعد از چند دقیقه احساس می کنم وقت رفتن است. تنها یک گفتگوی کوتاه - هر چه و با هر که می خواهد باشد- آنقدر کلافه ام می کند انگار ساعت هاست کسی دارد وراجی می کند. نزدیک ترین دوستانم را هم بیشتر از چند ساعت نمی توانم تحمل کنم. بدتر از همه مشکل جدیدی است که آزاردهنده شده. خودم را هم نمی توانم تحمل کنم. باید چیزی پیدا کنم تا سرم گرم شود و به خودم فکر نکنم. با خودم فکر می کردم که در 6 ماه گذشته حتی یک بار هم نبوده که خوشحال یا ناراحت شوم. و البته که من محصول یک جامعه ی بیمارم. سرم را گرم می کنم. خودم را به هر چیزی مشغول می کنم تا گذار عمر راحت تر شود و آن امید مطلق، آن نیستی ستودنی، آن لحظه با شکوه - مرگ را می گویم - فرا برسد و راحتم کند از این کثافتی که اسمش زندگی است و فقط اسمش زندگی است.

ساعت ها

یکشنبه غمگین

حجم وداع

2011-01-22T02:03:00.000+03:30

نگاه هایمان که بر هم تنیده می شود
با تنهاییمان ... تنها
در التهاب تماسی سرشار از تب
بت تو آنگاه
هر ان بزرگ و بزرگ تر می شود
گر زبان بگشاییم به نیایش یکدیگر
رگی از احساس گشوده می شود
با عشق .. و
اندکی مرگ ... که
گرم .. به روی تن هایمان
می چکد
می چکاند
خویش را .. مارا .. آرام .
زمان نا منظم است برای لحظات هم آغوشی
و ما در گذار
از گذر گاه آه و سکوت ...
سکوتی که می ستاید .. می ستاند ..
و ما اندوه تمام شب های تن ها را ..
با حسرت جدایی و تردید
خواهیم آلود..
تا زندگی دوباره ما را از گزند بوسه ای
بزاید .. باز آید که ما نباشیم
که خاطراتمان
هنوز و همیشه
در تکرر مکرر به کرات .. تکرار شود ..
و ما را برای دمی .. شاید
جاودانه سازد
جاودانه و دچار ..

سیاوش
88/12/12

چنین گذشت

2011-01-11T23:23:00.000+03:30

دیروز من ظور خود را
در مشتی گره کرده
نخ نما شده یافتم
امروز
بیرقی پاره
بر دستان من
کفن است
آری
بر ما چنین گذشت

فردا
تو
باور نمی کنی
که راز پیروزی ما
تهی بودن دستانمان بود
و تباهی
پاداش ابدی انگیزه های بزرگی بود
که در ازل
به ما هدیه کردند

قمقمه های خالی

2010-09-23T20:27:00.000+03:30

برای آن رزمنده ی گمنام مفقودالاثری که یک شب رفت برای همرزمان تشنه اش آب بیاورد و سی سال است برنگشته.

سال ها گذشته است ولی انگار همه چیز تازه است. خون تو، صدای فریادت، نعره تفنگت و نگاه گیرایت. باور نمی کنم که سی سال گذشته باشد. باور نمی کنم که تو سی سال است رفته ای برای همرزمان تشنه ات آب بیاوری و هنوز بر نگشته ای. این شهر آرام را بدون تو و بدون خروش تندروارت باور نمی کنم. خود این شهر هم نتوانسته بعد از این همه سال تو را فراموش کند. اسمت را بر سر هر گذر و معبرش گذاشته تا هر عابر سرگشته ای در این هزار توی محض، بازتاب تو را آینه ای باشد تا از تو ابدیتی بسازد. هنوز جای چسب های ضربدری را روی شیشه هایش نگه داشته. شیشه هایی که تلفظ اسمت آن ها را به لرزه می اندازد. شیشه هایی که خوب می دانند وجودشان مدیون شیشه ی عمر توست که شکست، که زندگیت چون رود بر خاک روان شد و نه تنها همرزمانت بلکه همه ی تشنگان این سی سال را سیراب کرد. هر جا که قدم گذاشته بودی، خاک قدرشناس گیاهی، گلی، درختی رویانده است.

تو هرگز گم نشدی که جهان هزار باره هر روز در امتداد شعاع چشمانت – که راه و نور را خوب می دیدند – گم شد. گمان مبر که چون همه من هم فکــــر می کنم تو دود شدی و هر ذره ات هزار پاره گشت و بر باد رفت. من یقین دارم تو هنوز آب نجسته ای برای همرزمان و غرور مردانه ات اجازه نمی دهد دست خالی بر گردی که بی تردید هر زمان که قمقمه های خالی را لبریز کنی بی درنگ به سوی سنگر می دوی و آنجا به یقین هنوز همه ی تشنگان انتظارت را می کشند.

اسم زیبایت را که پدر و مادرت به عشق روزی بر تو نهادند اگر چه برای ما میان آتش و آتش پاره گم شد، برای همه ی رود های این سرزمین رمز جاری شدن است، برای همه ی شکوفه ها شعبده ی شکفتن، برای همه ی کوه ها راز پایداری و برای همه قمقمه های خالی صدای آب.

اگر به زبان مادری تو از تو می نویسم وام دار حنجره ی مجروحت هستم. اگر نام پدرم را می دانم مدیون نام نامدار گمشده ی تو هستم و اگر به کمترین اراده آب گوارا در دهان خشکم می ریزم، به خاطر تشنگی تلخ تو و همرزمانت است.

کاش این تفنگ در دستان من که رویش تاریخ سی سال پیش حک شده، تفنگ تو باشد. تفنگی که تو را همدم بود با صدای غرش هولناکش در ســـــــکوت شب های هولناکتر. کاش این همان تفنگی باشد که تو سی سال پیش، آن شب که رفتی آب بیاوری، حمایل قمقمه های خالیت بود. تفنگی که تو تک تک فشنگ هایش را برای رسیدن به آب روانه ی قلوب سنگ های چشمه کردی. چشمه اما همه در چشم تو بود آن شب که به همرزمان تشنه و افگار گفتی می روی آب بیاوری.

کاش این قمقمه که بر کمرم می بندم یکی از همان قمقمه های تو باشد. قمقمه هایی که وقتی تو به آب برسی از پر شدن شرم خواهند کرد که سی سال تو را از سنگر دور نگاه داشته اند. قمقمه هایی که نام تو را در هر جرعه تکرار می کنند و سرشــار می شوند. قمقمه هایی که دیگر هیچ گاه خالی نمی شوند که سیل اشکشان از غم تو پیوسته به درون روان خواهد بود.

مادرت هنوز به حضورت ایمانت دارد. من نیز. همه ی چشمه ها، همه ی ابر های بارنده، همه ی رود ها و همه ی دریاهای این سرزمین به حضور تو ایمان دارند. در خانه ی تو هنوز به مادرت امید می دهد و او با چشمان خشک کم سویش، طراوت نگاه پر نور تو را هر لحظه پشت در انتظار می کشد.

تو هستی، وگر نه این همه سال همسرت به عشق چه کسی هر روز خانه را آب و جارو می کرد و تابلوی "به خانه خوش آمدی" را جلوی در دستمال می کشید؟ به پشتیبانی چه کسی غیر از تو او این همه سال استوار ایستاده است؟

مگر می شود بودن تو را انکار کرد وقتی فرزندت که هرگز تو را ندیده حرف های تو را می زند و کارهای تو را می کند؟ وقتی روز به روز به تو شبیه تر می شود؟ وقتی همه در حیرت شجاعت و درایتش می مانند و او می گوید این همه را از تو یاد گرفته است؟

من و همه ی خیابان های این شهر سی سال است که منتظریم. درخت ها هر بهار به امید بازگشت تو جوانه می زنند و ابر ها هر پاییز در ســــوگ نیامدنت می گریند. رود ها در راستای در قمقمه های تو طغیان می کنند و چشمه ها به خیال گوشه ی چشمی از تو می جوشند.

نام تو از تواضع بی حدت در میان آتش و خاکستر گم شد و مرامت – که واژگان را تاب توصیف آن نیست – از طمع بی حد ما، وقتی فراموش کردیم که تو یک شب برای جرعه ای آب در قیامت آتش پا نهادی و ما هر شب برای لقمه ای نان در برزخ تزویر و دروغ.

می دانم. همین روز هاست که برگردی. اول می روی به ســـــــــنگر و فریاد می زنی :"آب آوردم" و بعد رهسپار خانه می شوی. در گذرت اما از این شهر من شرم دارم از همه آن چیز ها که خواهی دید. چیز هایی که تو سی سال پیش برای زدودنشان کمر بستی و آخر، سر از سنگری با قمقمه های خالی درآوردی. اماناتی که وقت رفتن به دست ناتوان ما سپردی و وقت بازگشت حتی خاطره ی آنها نیز به کف اندر ما نخواهد بود. تو رفتی با یقینی استوار، ما ماندیم با گمانی سست. شاید آن روز که دوباره پا در این شهر بگذاری جز درختان و کوچه های این شهر کسی سلامت را پاسخ نگوید. شاید وقتی برگردی جز کلون در خانه ات کسی بازت نشناسد. شاید وقتی برگردی و آب متعفن جوی های این شهر را ببینی، بی درنگ باز قمقمه ای برداری و بروی در جستجوی آب. این بار برای شستن یک شهر. برای نوشیدن هزاران نفر که هیچ گاه تا کنون طعم آب گوارا را نچشیده اند. آن آب گوارایی که تو به همسنگرانت دادی. شاید مثل یاران غار به سنگرت باز گردی و برای ابد همان جا بمانی.

شاید با خودت بگویی:" عجب غباری گرفته این شهر! عجب زنگی نشسته بر آبگینه ی دل ها! می روم برایتان آب بیاورم."

اگر چنین شد من ســــــــی سال دیگر منتظرت خواهم ماند و به فرزندانم نام بی نشان تو را خواهم گفت و آنها نیز به فرزندانشان می گویند. اگر همه ی مردم این شهر فراموشت کنند، آگاه باش! من هنوز و همیشه منتظرت هستم. منتظر و تشنه.

دریغ سالیان

2010-08-29T09:14:00.000+04:30

به ساره: برای همه ی رنج هایی که کشید، می کشد و خواهد کشید

سال ها بی هوده گذشتند
گذاشتند
مرا که هر لحظه ره از دمی نو می زدم و گذاری گمراه
یوسف بدم که عزم بازگشتم نبود
و هزار نقشه و نشانه بر کف و در ره بی هوده می نمود.

به اراده زاده شدم
به جبر زندگی کردم
و عادلانه مرگ را تسلیم خواهم بود
گو آن که سال هاست مرده ام
و اختیار زندگی ام در احتمال برخورد خطوط موازی
گمگشته است
مرگ را اما عادلانه تسلیم خواهم بود.

ابراهیم بودم به قربانگاه
هر روز یا هر هفته روزی چند، سالی ماه
و تو می دیدی من عزیزترین چیزمان را
هر آینه به مسلخ می بردم
و کوه وار در انتظار معجزه بودی
معجزه اما
انتظار تو بود
و ایمانت به تکرار بی پایان روز قربانی
و من هر بار
شرمسار بودم و ناچار.

سواد دیده ی غم دیده
هر بار به شک
به اشک بی دریغ تو شستم
و باز رو سیاه شدم.

پشت در تنهایی
رد تن هایی می جستم
و آن اثر چیزی نبود
جز جای پای خویشتن.

سال ها گذاشتند از تباهی
آهــــــــــــــی
در انعکاس بی انتهای دو دیوار
بلند آرزویی
که روزی پست به خاک خواهم بود
و باد فراتر از هر سدی
سفیر من است.

سال ها گذشتند
و دعایی نفرین بار بر لبان من است برای تو:
امید تلخ تو
جاودانه
استوار باد.

سیاوش - 7 شهریور 89

حبس ابد

2010-08-27T21:22:00.001+04:30

نهایت تنهایی
آن لحظه ی بی حجمی است
که واژه ها برای رهایی التماس می کنند
و زندان دهان تو
برای ابد است.

مرثیه ی یک سرباز

2010-08-18T11:18:00.000+04:30

جرز میان رج های هر آجر هر دیوار را شکافتم

و اصلحه را شبیه صلح نوشتم

فشنگ را با کوچکترین چیز دنیا قشنگ کردم

و انگ را به ننگ جنگ زدم

اینک منم که به جبر در پوستین ببرم

با تفنگم پر از اشک و شک

و قلبم از مهر آکنده و کنده

سیاوش - امرداد 89

عیسی

2010-07-20T14:01:00.000+04:30

ز ستاره ای کم نشان
نشان مسیحا دمی، مسیحا نامی ...
و خود این معجزت
به هزار شب میسر نشود
و یک شب بی فلان به سر نشود

راه را من نشانت می دهم

2010-07-13T13:27:00.000+04:30

کندوان - اسکو - آذربایجان شرقی
تیر 89

وقتی هیچ جز عشق نداریم

2010-07-07T06:23:00.000+04:30

7

2010-06-27T04:00:00.003+04:30

به سهيل

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

سخن شناس نئی دلبر و خطا اين جاست

در اتاق نیمه باز بود. با دستش در جستجوی کلید برق، دیوار را لمس کرد. چراغ را روشن کرد. دختر روی تخت خاموش خوابیده بود. تن نیمه ب.ر.ه.نه اش را دید که کاملن زیر پتو پنهان شده بود. چشمانش داشتند به نور واکنش نشان می دادند. به سمت کلید برق رفت و دوبار کلید را لمس کرد. شدت نور را می توانست از یک تا هفت تنظیم کند. فکر کرد سه و نیم نور مناسبی خواهد بود. هر چه تلاش کرد نشد. درجه ها نیم نداشتند. سه یا چهار. یک کدام. کلافه شده بود. نمی توانست انتخاب کند. سرانجام تصمیم گرفت هر هفت دقیقه یک بار درجه را سه یا چهار بکند. دنبال ساعتش گشت اما پیدایش نکرد. سر جایش نبود. هیچ چیز سر جای خودش نبود. میز شلوغ و به هم ریخته بود و ساعت هم احتمالن جایی میان آن همه به هم ریختگی گم شده بود. جا به جا کردن وسایل روی میز سر و صدایی ایجاد کرد که موجب شد دختر کمی در جای خود تکان بخورد و آه خفه ای بکشد. جستجویش را محتاط تر و آرام تر کرد. در حالی که در ذهنش به عدد هفتاد رسیده بود ساعت را پیدا کرد. پنجاه ثانیه ی دیگر صبر کرد تا دو دقیقه کامل شود؛ سپس کورنومتر ساعت را روشن کرد. حالا پنج دقیقه به اولین تعویض مانده بود. با خودش فکر کد نمی تواند این مدت را به تماشای بنشیند.

دختر غلتی زد و دمر شد. به ساعت نگاه کرد. آن را روی دستش بست و در حالی که صدای تیک تاک مثل تام تام طبل در گوشش پژواک می شد بی هدف شروع به بررسی اتاق کرد. همه چیز آشفته و شلخته روی میز و زمین پخش بود. بی حوصله بود و منتظر. ناگهان چیز عجیبی دید و یکـّه خورد. ترکیب خرت و پرت های روی زمین چنــــان عدد 7 واضح و مشخصی می ســــــــاخت که غیر ممکن بود بتوانی از آن چشم پوشی کنی. حالا کنجکاوتر شده بود و با حساسیت وسواس واری همه چیز را وارسی می کرد و عدد هفتی می جست. به سمت دختر رفت و پتو را کمی پایین کشید. باورش نمی شد. انگشتان دختر هم عدد 7 را نشان می دادند و تازه سر افتاد شد که ساعت نزدیک هفت است و امروز 7/7. پس از این شُک های پی در پی، داشت کم کم آرام می شد. عرق سردی که روی پیشانیش نشسته بود را با پشت دست چپش پاک کرد و آه خفه ای کشید.

هوای اتاق دم کرده بود. فنجان خالی چای، وارونه روی یکی از پایه های تخت قرار گرفته بود و گوشه ی کاسه ی پر از ژله ی توت فرنگی از زیر تخت معلوم بود. فکر کرد پنجره ی عرق کرده را باز کند تا هوا کمی عوض شود. به ساعتش نگاه کرد . کمتر از سی ثانیه به زمان تعویض کلید مانده بود. احساس کرد این زمان برای باز و بست کردن پنجره کافی نیست. به سمت کلید رفت و راس هفت دقیقه آن را چرخاند روی چهار. نسیم خنکی آرام صورتش را نوازش کرد. کلافه شده بود. تا کی می بایست این کار را بکند. کلید را لمس کرد و زیر لب گفت:«هفت لعنتی!»

هر ثانیه که می گذشت دندان ها و قلبش فشرده تر می شدند و صدایش خشمگین تر و بلند تر.

- هفت! هفت! هفت لعنتی!

دختر آرام غلتی زد و چشمهایش را کمی باز کرد. دهان نیمه بازش را با زبان کمی مرطوب کرد و گفت:« دخترم! چرا نمیای بخوابی پیش من؟ دیر وقته. مگه فردا صبح زود قرار نیست با هم بریم دریا طلوع رو تماشا کنیم؟ اگه نخوابی حتا نمی تونی بعدش آبتنی کنی. حتی نمی تونی خودتو رو آب نگه داری. مگه من ... چه نمی داره این جا. باز دوباره تو تخت من کثیف کاری کردی؟ اونم دقیقن وسطش؟ مگه من بهت نگفته بودم از جاهای نمور می ترسم مامان؟ این جا هم نموره هم تاریــــــــک. من می ترسم مامان. خواهش می کنم بغلم کن. چرا ما از این اتاق نمی ریم؟ این اتاق نفرین شده ست. همه جاش پر از هفته. چند هفته ی دیگه باید بمونیم؟ من دیگه خسته شدم.»

اشک در چشم هایش جمع شده بود. سعی کرد از بغض گلویش کم کند اما نتوانست و شروع به گریستن کرد. بی اختیار به رختخواب کثیف نمور پناه برد. پتو را دور خودش پیچید و آرام گرفت. چشم هایش را بست. گرمای قرمز رنگی پشت پلک هایش حس کرد. خوابش برد.

نور شدیدی پشت پلک هایش حس کرد. چشم های بسته اش را فشرده تر کرد تا نور کمتر آزارش دهد. تاثیری نداشت. پس از لختی حس کرد نور ضعیف تر شده. بعد سر و صدا و خش خش گنگی شنید. فاصله ی زمانی بین این وقایع را نمی فهمید و این نکته سخت آزارش می داد. بعد از آن صدا دست چپش مورمور شد و تاریکی و خاموشی مطلق حاکم شد.

صدایش کرد.

- فرح دخت! فرح دخت! بیدار شو عزیزم. وقت غذاست.

چشم هایش را کمی باز کرد و حس کرد گرسنه است. تکانی به خودش داد و نشست.

- آم کن عزیزم. بگو آ آ آ.

- آ آ آ آ.

- آفرین دختر گلم. ببین ماشین می خواد بره تو پارکینگ. بگو آ.

- آ آ آ آ آ آ آ. اَه. این یکی چقدر تلخ بود. باز تو غذام دوا ریختی؟

- آره عزیزم. اگه می خوای خوب شی باید یه عالمه دوا بخوری.

- آ.

سیاوش

خرداد 89

سلاخی زار می گریست

2010-06-24T03:59:00.000+04:30

اصفهان - تابستان 89

خار مغیلان

2010-06-20T03:38:00.000+04:30

کویر مرنجاب - زمستان 88

آتش درون

2010-06-10T09:25:00.001+04:30

شاد خواریم و مغنی
مهره در دل داریم و مهر بر لب
دریاییم با صیادان مغروق
نهنگیم ناجی صد یونس
سخن چو بگوییم پروانه ایم و شمع
سکوت چو نماییم دردی کشیم و بس

بشنوید

عکس

2010-05-18T02:55:00.000+04:30

اصفهان - کوه صفه

ما را رها کنید

2010-04-27T13:44:00.001+04:30

ما که از دار دنیا هیچ نداریم. همین یه ذره فضای مجازی را هم چشم ندارید ببینید

رانش مرگ

2010-04-25T23:02:00.000+04:30

همسرم: بچه ها زندگی را دوست دارند.
من: کی دوست نداره؟
همسرم: تو.
...

The Wise Father

2010-04-19T02:51:00.002+04:30

- Dad, what's the meaning of "destiny"?

- It means simply "coincidence".

من بی می ناب ...

2010-04-18T15:21:00.002+04:30

از روز های گذشته خاطره ای ندارم. آن قدر مست بودم که نمی دانم چه گذشته. خواب بودم یا بیدار؟ نمی دانم. خوب است که بیاد نمی آورم. همه ی دردها از خاطرات است و قضاوت وجدان در مورد آن ها. خوبم. خوشم. مستم. کجایم؟ نمی دانم.

همه از مرگ می ترسند، من از زندگی سمج خودم

2010-04-14T12:37:00.004+04:30

ای کاش نمی خواندم. ای کاش کمتر می خواندم. نام تو را. هجای حنجره ات در تماس های خیالی از پشت پنجره. حالا من مانده ام تنها. با پیکری که رو به زوال می رود و تو که نمی خوانی هیچ. نه حدیث دستان مرا نه عاقبت نام خود را. از همان قدیم تر ها کتاب را سوزاندند. از همان زمان که قرار شد هر کسی فقط با یک نفر تا آخر عمرش بخوابد. چرا؟ فطرت بشری بود یا پست فطرتی آسمانی؟ هر چه بود آنقدر قوی بود که حتی این واژگان مجازی هم تو را مضطرب کند. آنقدر قوی بود که تو و امثال تو به خود حتا اجازه ی اندیشیدن در این باب ندادند. حرف از خدا که به میان بیاید همه عربده می کشند. این ها که ریز است.
کتاب ها را سوزاندند و بی سوادان و ملازادگان به فرنگ رفتند و کتاب نوشتند. برای ما. و کتاب ها هزار بار چاپ شدند و باز تو نخواندی.
تو محکومی به آنچه هستی، هموطن، از آن رو که خود مشعل دار کتاب سوزی بودی. جلاد بنی قریضه بودی و ...
ای کاش می خواندی. ای کاش دمی می اندیشیدی به خواندن. به همه آن چیز ها که قبیح می دانی. به همه آن کار ها که نیکی یا بدیشان اظهر من الشمس است.
ای کاش...

کله پزی 2 یا از اصفهان چه خبر؟

2010-04-13T06:45:00.003+04:30

دیشب رسیدم اصفهان. خانه پدری. البته دقیقن ساعت 5 صبح بود. فرصت را غنیمت شمردم از راه مستقیم رفتم کله پزی زاینده رود. همونی که وصفش را قبلن گفتم. حج اصغر و حج اکبر اونجا بودند. حج اصغر سبیل بزرگی دارد و حج اکبر چاق است. گفتم اگر یه موقع اونجا رفتید بشناسیدشون. خلاصه حسابی خوردم. موقع رفتن هم رفتم پیش حج اصغر گفتم یه خوراک هم بده ببرم برای مادرم. چرب نباشه. گفت:"الان زبون برات می ذارم بده ننه یه بخورد، جیگرش حال بیاد." با لحجه غلیظ اصفهانی بخوانید اگر می تونید.
2 تا خوراک و یه آبگوشت و یه زبون و یه نوشابه کوچیک شد 9500 تومن. فکر کن! نکته جالب اینکه به پرس دوم غذایی که پرس اولش را خورده اید می گند "پشت بند" و خوراک پشت بند ارزش های فرا متنی ای داره که من شما نمی فهمیم. فقط یه کله پز اصفهانی کار کشته می فهمه. این نکته را من فقط احساس کردم.
بعد هم رفتم روی پل خواجو یه نخ سیگار دود کردم. رسیدم خونه. رفتم توی تختم و 12 ساعت تخت خوابیدم. اتاق من برای خوابیدن عالیه! نه پنجره ای داره رو به بیرون، نه صدایی توش میاد. مضاف بر اینکه پاواروتی (گربه آواز خوان خانه ی تهران) هم اینجا نیست. پدر و مادر من هم که بشدت روی خواب حساسند و وقتی هر کسی توی خونه ی ما خواب باشه باید مراقب باشی بلند نفس نکشی. ولی خوب توی اتاقم نمی تونم سیگار بکشم و این یعنی فاجعه. کاریش نمی شه کرد دیگه.
اصفهان که میام حسابی سرم شلوغ میشه و دستم باز. از کتاب خوندن و فیلم دیدن انتخاب دارم تا چایخونه و کافی شاپ و ...
هر چند همیشه موقع عزیمت از اینجا می فهمم که همه ی عمر به بطالت گذشت...

بوی دهان سگ

2010-04-11T19:31:00.003+04:30

امروز صبح از خواب که پا شد ديد بازم شب تو رختخوابش شاشيده....

گريه اش گرفت. بيش تر از اين چه کار می توانست بکند؟

حوصله ی کتک های باباش را نداشت

...

از اتاق رفت بيرون

يک روزنامه روی زمين مچاله شده بود. تيتر يکی از صفحات اين بود:

شب ادرای نوجوانان ناشی از عوامل روحی است و با مراجعه به دکتر ...

...

فکر کرد چند بار تا حالا گفته بود که ببرندش دکتر. اما...

توی حال بابا داشت بساط ترياکش را تر و تميز می کرد، مامان پای تلفن بود و خواهرش سر درس.

هيچکس به او نگاه هم نکرد. چون بوی شاش مي داد.

رفت توی حياط ... چهار ليتری نفت را برداشت و برگشت سمت اتاقش. باز هم کسی نگاهش نکرد. روی رختخوابش ايستاد. چهارليتری را روی سرش خالی کرد. کبريتی زد و آتش گرفت.

پدر تا بوی آتش را فهميد دويد طرف اتاق . قوطی کبريت را برداشت و غرغر کنان برگشت سر بساطش. مادر تلفن را قطع کرد و دويد سمت اتاق. ضبط صوت قديميش را روشن کرد. اما صدایی از آن در نمی آمد.

اين وسط تنها خواهرش بود که داشت جيغ می کشيد و گريه می کرد. و دور آتش می گشت و مو می کند. هر چقدر تلاش کرد نتوانست آتش را خاموش کند. در حالی که زار می زد ، رو به جنازه ی سوخته ی برادرش گفت:

چرا .... چرا... چرا با من اين کار را کردی... تو که می دانستی من از تو حامله ام... چرا بچه را يتيم کردی؟... چرا...؟

از ضبط صوت قديمی صدای گريه کودکان آمد.

دی83

کابوس ها وشب

2010-04-08T13:58:00.001+04:30

شب از گذاری سرد با تو می خواند

سرود ها بر جوی ها طعم سکون می دهند

و خستگی، تنهايی و مرگ

تنها لذایذ پايدار جهانند.

سیاوش
آذر 83

کله پاچه

2010-04-07T10:38:00.005+04:30

مدتی بود به شدت هوس کله پاچه کرده بودم. اصفهان که بودم دوستی داشتم که حسابی پایه کله بود. شب ها تا صبح بیدار و بودیم و ساعت 5 راه می افتادیم به سوی مراد دلمان. گه گاه پیش می آمد که چند تا داف هم دنبال خودمون قطار کنیم که البته در اون ساعت صبح دنبال دختر مردم رفتن خالی از خطر نبود.
اصفهان را شاید بتوان مهد کله پاچه نامید. بقدری که کله پزی زیاد است و کیفیت بالا. البته من در مورد شهر های دیگه اطلاع چندانی ندارم. به هر حال، پاتوق ما یک کله پزی بود در میدان فیض. در فاصله چند ده متری پل خواجو. اگر ساعت 5 و نیم دیرتر می رسیدیم محشر می شد. غذا که گیرت نمی آمد هیچ، کتک سیری هم می خوردی. می نشستیم و اول آبگوشت مغز سفارش می دادیم و تیلیت کنان نوش می کردیم. بعد سفارش اصل غذا. همه چیز غیر از پاچه. حالا بخور کی نخور. بعد هم یک چایی دبش پررنگ و موقع حساب کردن هم هرگز بیش از 3 تومن نفری نمی افتاد. از کله پزی که بیرون می آمدیم اگر داف همراهمون نبود، کنار زاینده رود کمی قدم می زدیم و سیگاری دود می کردیم. بعد هم سوار ماشین می شدیم و نم نمک و با حوصله می رفتیم سمت خانه. و آنوقت بود که سر بر بالش می گذاشتیم و می خوابیدیم تا عصر.
اما داستان تهران به کلی متفاوت است. با امروز 2 بار می شود که اینجا کله پزی رفته ام. بار اول پارسال بود به اتفاق همین دوست پایه. رفتیم طباخی صبا نزدیک تجریش. بیشتر شبیه رستوران 5 ستاره بود تا کله پزی. و البته داف هایی که اونجا می آمدند با ماشین هایشان بر ستاره هایش می افزودند. یک منو بزرگ بالای هر میز بود که مثلا زبان اینقدر و مغز اونقدر و از این حرف ها. دل ما خالی شد. چه خبره؟ چقدر گرون؟ به پیشنهاد من یک کله ی کامل گرفتیم که با صرفه تر بشه. بی خبر از اینکه 4 تا پاچه هم رفت تو حسابمون. یادم نمیره وقتی پاچه ها رو آورد من و رفیقم استرس گرفته بودیم نکنه کل غذا همین باشه و تا رسیدن دیس بعدی دست به خوردن نبوردیم. و موقع حساب کردن 25 تومن ما را پیاده کرد.
امروز هم برای یک آبگوشت و نصف مغز و یه زبون و بناگوش 11 تومن پیاده شدم. تازه کله های تهران جا نیفتاده اند. قوام نیومدند و فراتر از اون اصلا نمک و فلفل ندارند. تنهایی هم اصلا کله خوردن حال نمی ده. امروز هیچکی رو پیدا نکردم پایه بشه. مجبور شدم خودم تنها و یالغوز برم.
در کل که یاد باد آن روزگاران یاد باد

و من هنوز گریه می کنم

2010-04-07T06:11:00.002+04:30

بودا هنوز ناله می کند

مسیح بر صلیب، خانه می کند

و موسی ام درون نیل غرقه می شود

و من هنوز گریه می کنم

دست همیشه خسته ام بوی بهار می دهد

پای همیشه بسته ام بوی عبور میدهد

و این تن شکسته ام بوی حضور می دهد

و من هنوز گریه می کنم

بهار، خیال خواب های شب

ماه ،همیشه پشت ابر های تب

و من پر از تگرگ و برف

مرا ببار در بهار خویش

مرا کنار آتش همیشه سرد دوستی

تو یک نخ از سیگار باش

من از تو کام مرگ خواستم

بیمار باش

بیدار باش که شب پر از ندای شمع می شود

خبر نداشت آن که رفت

که سفره مان به نیمه شب پر از خیال نان و آب و طعم می شود

مرا سزای روز نیست

و از نبودنش کسی به جز خودم

خیال پاک مهر را

کنار کاغذ هویتش

نه،هیچگاه مُهر نیست.

و من هنوز گریه می کنم

مرا نگاه دار

نه همچو آن نگاه کورکورانه ای

که صبح و ظهر و شب

به جام چشم های عابران کور

چو ساقیان هر دمی به باده ای

و مطربان هر شبی به خانه ای

روانه ای.

مرا چنان نگاه دار

که از فراز سخره های سخت زندگی

اگر شبی به سوی دیگرش

- به سوی دیگر و همیشه روشن بلند کوه های قله شان پر از جنایت فریب-

گریز عاشقانه ای زدم

و از آن گریز عاشقانه ام

ز وسعت پر از تهی

ز پرتگاه و زخم و خون و مرگ و درد گیجگاه

به تار و پود بودنم به زخمه ای

ترانه ای زدم

به سنگ ها دهن کجی کنم

که عشق توست پشت من.

مرا چنین بزرگ بر بگیر.

مرا ترانه باش ای امید نا امید.

اگر ترانه ای مرا

ترانه باش تا ابد

و گر نه با خیال یک غزل

غزال می شوم
به کوه و دشت و رود

ز خاطرت گریز می زنم

به جنب گرگ می روم

چه فرق می کنم

نشانه ی گلوله ی شکار یک شب بهار می شوم

اگر ترانه ای مرا

ترانه باش تا ابد

و اگر نه این چنین خیال یک شبت

به سوخته ی جرقه ای

خرید می شود.

اگر ترانه ای مرا

ترانه باش من هنوز گریه می کنم.

مرا سرود باش

نه زآن سرود ها که هر دمی به نی شکسته ای فروختند

و یا به تار های مطربی لبان خویش دوختند

که این سرود ،سرود من،سرود تو،سرود ما نبوده است.

مرا بهار باش که طاقتم نمانده است

و از این شکسته ساغر و صراحی زمان من

چند جرعه بیش تر نمانده است.

بیا کنار من ،بیا کنار هم

زمان امان نمی دهد

ببین هنوز گریه می کنم

بیا که ساحلم برای تو

اگر چه خویش غرقه می شوم

اگر چه خانه ام همیشه موج می شود

و ذره های پاک من

خوراک ماهیان کوچک حقیقت و گناه می شود

مرا چه باک

که من همیشه زنده ام درون اشک های تو

در این نوشته های پاره پاره ام

در آن درخت نارون

و در ترنم عزای ابر ها

و در میان حفره های پر فریب ماه

و در صدای خنده های مهر

مرا چه باک پس از این...

نگاه کن! هنوز گریه می کنم.

مگر گناه من به جز شکفتن شکوفه بود

ببین که تا ابد

اسیر دست زرد میشوم.

گناه کرده ام

خوشا گناه من که رنگ توست

رنگ برف

اگر چه از بهار ترد میشوم

بهار دیگران مرا بهار نیست

بهار من تویی

همیشه قنچه ام!! بهار میرسد

آه...من هنوز گریه می کنم

چرا نیامدی

مگر چه می شود

مگر بهار دیگران چقدر گل و شکوفه و نگار می دهد

بیا که برف من به بوی رهگذار تو پر از جوانه می شود

بهار من!!! به نزد من نظر بکن

که تا نبودنم دمی دگر نمانده است

ز بی کسی و خود خوری

هوای خانه ام بوی حصار می دهد

و نقش انزوای من

به هر چه آینه است سوار می شود.

مرا دگر دمی نمانده است

بیا مرا دمی بباش

بیا که سخت گریه می کنم

کنار باغچه نشسته ام

و بر شکوفه های یخ زده ، جوانه های منجمد و مردم درون شهر

زار میزنم

من از شکستن دلی ، اگر چه مال سنگدل

تمام هست و نیست را به حلقه های دار می زنم .

وای...وای... وای... هنوز گریه می کنم

چرا نیامدی

ندانمت که هرگزش چنین کسی به سان تو

بر این حباب گرد خاک

زیست می کند.

هنوز گریه میکنم برای تو

امید و عشق ناپدید

نیامده ستاره ام

همیشگی ترین آتی ام

مرا بیاب

مرا توان یافتن دگر به ذره ای نمانده است.

مرا بیاب ،ببین، نگاه کن، وای......

من هنوز گریه می کنم.

سیاوش - آبان 83

مرثیه بهاری

2010-04-06T02:21:00.002+04:30

بهار بود و بوی بنفشه
و عطر نیامده شب بو هایی که گفتند:"شب، بو می دهیم."

در جمع ما هر کس سرودی خواند
جز آن پرنده ی کوچک که خواست بخواند
مرثیه ای برای آزادی و عشق خویش
و درد بال های شکسته اش نگذاشت
و در آرزوی پرواز بلندش
پست بر خاک شد.

سیاوش
بهار83

دیشب به سیل اشک ره خواب میزدم

2010-04-04T05:33:00.005+04:30

همه ی روز را خوابیدم. هزار و یک کار داشتم. مهم نبود. مهم این بود که می خوابیدم. دیروز روز خیلی خوشی بود و خوشی زیاد به من نمی سازد. تنم از وسط بازی کردن حسابی درد گرفته بود اما این بهانه است. خودم می دانم دردم چیست. از وسط بودن ملولم. و اکنون دقیقا وسط همه چیزم. وسط زندگی. وسط تاهل. وسط افسردگی. وسط اعتبار و شهرت و وسط همه ی چیز های مهم.
سخت نباید بگیرم. سربازی در پیش است و زندگی زناشویی و پایی لنگ. بهانه های کوچک خوشبختی به چشمم مضحک می آیند و این یعنی مرگ. مرگ... مگر شک دارم که مرده ام؟ حتما دارم وگرنه این نوشتن برای چه بود؟
شیرین ترین خیال پردازی هایم هم مرگبارند. هر چند مگر تلخ تر از زندگی هم هست؟
وقتی که خوابم به هم می ریزد می فهمم که افسردگی دارد جولان می دهد. شاید دوری تو را عادت ندارم. شاید زوال کودکی و گذشته در خاطرم پر رنگ تر شده باشد. فراتر از همه ی این ها شاید جیب خالی عامل اصلی باشد.
در تفسیر تمامی خواب هایم می خواهم به دیگران اثبات کنم که من فقط به خاطر خود تو با تو ازدواج کردم. نه به خاطر پولت. فکری که در بیداری هیچ گاه به سراغم نمی آید و کمترین اهمیت را برایم داراست، ببین چگونه ناخودآگاه مرا هر شب رنده می کند.
در تفسیر تمامی خواب ها می خواهم به سوی تنهایی بروم. به سوی فراغ. رنجی را می خواهم که التیامش نباشد. عذابی مرگبار و ابدی می خواهم. خوشحالم که اگر پس مرگ، آخرتی باشد، من در انتهای دوزخش خواهم بود. به سیزیف قبطه می خورم و روزی هزار بار از جگر فریاد می کشم :"ای کاش جای پرومته بودم."
از اینکه این حال مرا به شرایط و دیگران ربط دهید متهوعم. من مسئول کسی هستم که هستم و لا غیر و از خود بودن سرشار از شعفم در عین ملال.

دوری تو

2010-04-01T21:09:00.003+04:30

در غیابت
بوی تن عر.یا. نت را
از لباس ها می پرسم
و با هر نفسی
نزدیک تر می شوم
به تو
و به هر آنچه میان ما جاریست.

کلاش

2010-03-30T22:00:00.002+04:30

مریوان - زمستان 88

راه آب

2010-03-29T18:41:00.000+04:30

آب راه خود را به سوی مرداب می جست
و من
کنار چشمه
دعای باران می خواندم

Zelig

2010-03-24T01:49:00.002+04:30

روانکاوی طولانی احتمالا موجب آن خواهد شد که همه چیز را از آن دریچه ببینید.
فیلم زلیگ

نگاه ها

2010-03-23T03:54:00.001+04:30

سنندج - زمستان 88

نوروز

2010-03-20T19:18:00.003+03:30

در آستانه بهاریست با راهی به سوی تو

و در پس

خیالی از عطر یال سمندی مست

بینابین

هیچ

جز سیاهی نیست

جز آهی ملول که به مسلخ می رود

با ساعتی که همیشه دقیق است.

دریغ

زمستان گذشت و ما

کنار رودخانه ی برفی

دست هامان را ها

نکردیم.

شاید اگر پرندگان خونین را اندک امیدی بودیم

اکنون کنار ما

نوروز را سرود می خواندند.

شاید اگر بیشتر به باغ می رسیدیم

بهار سبز تر می شد.

سیاوش

نوروز 89

پی نوشت: شادباش نوروز به همه و به عنوان عیدی یک فایل صوتی می گذارم که فکر نمی کنم جایی شنیده باشید یا بشنوید. این فایل رو خودم از یک جعبه موزیکال که نوستالژیک ترین چیز زندگی من است ضبط کردم.

دانلود

تهاجم گلاب دره ای

2010-03-19T23:38:00.004+03:30

داستان از آنجا شروع شد که دو شب پیش من پیش سهیل بودم. نقل از هر چیزی رفت منجمله جناب گلاب دره ای. سهیل پیشنهاد کرد که من نوار مصاحبه ی این اسطوره ی ادبیات را ببرم و گوش کنم. خوب من هم غافل از همه چیز صرفا از روی بی حوصلگی رد کردم. بی خبر از اینکه تهاجم گلاب دره ای ممکن است مرا در بر گیرد که گرفت. ماهیت این تهاجم را به اجمال از زبان سهیل نقل می کنم:

"پی نوشت : به زودی در اینجا تولد یک مکتب جدید اعلام خواهد شد . مکتب فرانکفورت یک قرائت جدید از مارکسیسم بود که در زمان خود بسیار مهم و تاثیر گذار شد .

مکتب شمرون هم چیزی شبیه به همین است . خالق و صاحب اصلی این مکتب استاد محمود گلابدره ای است . ایشان صاحب حداقل سی و چند جلد اثر منتشر شده هستند .من خودم این موضوع را باور نمی کردم اما گابریل گارسیا مارکز شاگرد مستقیم ایشان است . و بعد از این که استاد متوجه وارد شدن ایشان به کاخ سفید شد ارتباط خویش را با ایشان قطع کرد . فقط بدانید رئالیسم جادوئی کمی از ریشه های مکتب شمرون را دارا است . اما بسیار ناقص ..

اما مکتب شمرون در واقع ادبیات نیست . یک نوع فلسفه است که دید بسیار جدیدی از دین و هنر و علم و کلا دنیا ارائه می دهد . نام مکتب شمیران از روی یکی از کتاب های ایشان . یعنی سرنوشت بچه شمرون انتخاب شده است . استاد در کوه های شمیران در یک غار زندگی می کنند . ایشان اصرار دارند که هویت شمیران به عنوان یادگار در اسامی و تعاریف این مکتب ارائه شود ...

به عنوان مثال اگر کسی قادر به فهم و درک این فلسفه شود صاحب عنوان جدیدی به نام بچه شمرون ( منظور سمبلیک و ربطی به تولد در شمیران ندارد ) می شود . در این مکتب بچه شمرون یعنی کسی که زندگی اش بر اساس اصول مکتب شمیران است .

برای مثال همه می دانند که در حال حاضر تهاجم هسته ای آخرین نسل جنگ است نسل آینده جنگ به شکل جنگ های انرژی و امواج است . این قضیه در مکتب شمرون به عنوان تهاجم گلاب دره ای تعریف شده است ( به افتخار نام فامیلی استاد ) در ضمن بدانید که هسته اولیه این مکتب شامل سه نفر فوق دکترای فلسفه . چهار نفر دکترا در علوم پایه و چیزی حدود شش نفر دیگر است که توسط استاد انتخاب شده اند .

تولد این مکتب به صورت رسمی در آینده نزدیک در خیلی از منابع اعلام خواهد شد . من هم افتخار این را دارم که این موضوع را در همین وبلاگ در آن زمان اعلام کنم . صرفا چون نقش بسیار کوچکی در حد تایپ و ..در ایجاد مکتب شمرون دارم ..

پی نوشت : اسم استاد را در اینترنت سرچ کنید و متوجه می شوید که قضیه شوخی نیست ( محمود گلاب دره ای ) در ضمن محض اطلاع حضرت استاد در سال شصت و نه پدرش را کشته است . هرچند این حرکت ایشان به معنی سمبلیک و در واقع نفی سنت های پوسیده گذشته است . اما واقعا او را کشت !

پی نوشت : مکتب شمرون شوخی است . اما از جدی هم بدتر است !!"

خلاصه من از شنیدن صدای جناب گلاب دره ای سر باز زدم و تهاجمات از فردا صبح شروع شد.

اول از همه دزدی ماشینم بود که بک بدبختی با پیچ گشتی مادر در سمت راننده را مورد عنایت قرار داده بود و کل محتویات داشبورد و صندوق را دزدیده بود. مهمترینشان یک موتور باد ژاپنی نو بود و آرشیو موسیقیم. به اضافه ی یک قطب نمای نظامی و یک سری چیز دیگه که احتمالا بعدا به یاد میارم. حال اینکه در ادامه به خاطر ترافیک و هزار یک علت ناشناخته ی دیگر هنوز موفق به صافکاری و نصب دزدگیر نشده ام به کنار که صد البته این هم بخشی از تهاجم است.

ظهر همان روز مادر زن من با ماشینش تصادف کرد و ضارب مقصر طوری فرار کرده بود که کسی موفق به دیدن شماره پلاکش هم نشده.

بعد از آن کسی را فرستادیم برای گرفتن شناسنامه هایمان از محضر. با عاقد بر سر صد هزار تومان توافق کرده بودیم که دبه در آورده بود و صد و بیست تومان ما را تیغ زد. و این همه ی ماجرا نبود. اسم ها را هم در شناسنامه ها اشتباه نوشته بود.

بعد نوبت به دعوای ما با سرایه دار رسید. پررو بازی های او موجب شد پسرش برای ختم قائله او را عقب بکشد که منجر به زمین خوردن و شکسته شدن سرش شد. و بعد کاشف عمل آمد که ایشان ضربه ی مغزی شده و کمرش هم مو برداشته و ...

نکته جالب اینکه در تمام این مدت بنده به شدت اسهال بودم و از دل درد به خود می پیچیدم.

خلاصه کنم و فهرست وار بگم که دوربین پلیس مرا گرفت و کتری سوخت و موبایلم را برای چند ساعتی گم کردم و یک عالمه پول الکی خرج شد و ...

فکر می کنم تنها را خلاصی از این تهاجم گوش دادن به آن نوار و تکثیر آن باشد. یک چیزی شبیه فیلم حلقه.

پی نوشت:

خاله و شوهر خاله ام دیشب در اتوبان قم چپ کردند. خوشبختانه حالشان رو به بهبودی است.

یک چای پررنگ

2010-02-08T16:15:00.002+03:30

کردستان - زمستان 88

موسیقی کردی

2010-02-06T11:49:00.002+03:30

در سفر اخیر به کردستان به معنی فوق العاده ی دو آهنگ زیبای کردی پی بردم. حیف دانستم شما نیز احتمالا چون من سرشار نگردید.
و البته جا دارد اینجا از دوست کرد نازنینم "یاسین" به خاطر ترجمه آنها سپاسگزاری کنم.

باران - مامک خادم (دانلود)

واران وارانه عه زیزه که م وال ریزه زیره
باران نرم نرم می بارد عزیزم

وه ده ی وه هار دای اری هاوار یه خو پاییزه
وعده ی بهار دادی، دریغ ، اکنون پاییز است

خه رمن زولفانت آرامی گیانم
خرمن زلفانت آرام جانم است

چاو ابرومشکی اره هاوار ده ردت وه گیانم
چشم و ابرو مشکی، دردت به جانم

واران وارانه عزیزه که م واران ترم کرد
عزیزم، باران بارید و ترم کرد

سه وزه ی بالابرز اره هاوار له دین دره م کرد
سبزه بلند بالا، ای داد، از دین به درم کرد

واران وارانه مه زره که ی ره نگی
باران می بارد اگر چه بی رنگ است

یار خواحافز اره هاوار به دله که ی غم گین
با دلی غمگین، خدانگهدار ای دوست

-----------------------------------------------------------------------------------------

خان باجی - محسن نامجو (دانلود)

چاوه ت رشو و خماروه خان باجی
چشمت سیاه و خمار است خان باجی

لیوت هره هه اناروه خان باجی
لبت چون انار است خان باجی

خه ووت قولی ته
تو خوابیدی

من بی وفا یی دیم
من بی وفایی دیدم

بی وفای یه که ت وه چاوی خوم دیم
من به چشم خود بی وفایی دیدم

خوای بانی سه ر
خدای بالا سر

آگای له دل ها
به دل ها آگاه است

آگای له دل ها بجوز خا نی تو
آگاه است به دل ها، جز دل من و تو

قه سه مته ده م وه شای دا لا هو
به شاه دالاهو قسمت می دهم

یا میوانم گه یا میوانیم بیو
یا مهمانم شو یا بگذار مهمانت شوم

Lost in Dreams

2010-01-20T18:48:00.003+03:30

بهار 88 - شهرکرد

The Hours

2010-01-15T19:24:00.008+03:30

تنها خوبی این روز ها

2009-12-31T15:00:00.002+03:30

شاید تنها خوبی این روز ها این باشه که بیشتر قدر همدیگر را بدانیم. هر لحظه ممکن است یکی از عزیزانمان را از دست بدهیم. حکومت کالیگولا است این حکومت.

باید سوسیس را بدون ادویه و فقط با نون همبرگری خورد !

2009-12-17T13:24:00.001+03:30

از وبلاگ عقاید یک دلقک:

امروز صبح يک نفر در خونه من رو به صدا در آورد، وقتی در رو باز کردم يک زوج خوشتيپ و شيک پوش

رو ديدم، اول مرده صحبت کرد.

ياسر :

سلام عليکم، من ياسر هستم، و ايشون هم فاطمه هست.

فاطمه :

ما اومديم شما رو دعوت کنيم که بيای با من کفشای رضا رو ببوسی

من :

ببخشيد؟ راجع به چی صحبت ميکنيد؟ رضا کيه؟ و من برای چی بايد کفشاش رو ببوسم ؟

ياسر :

اگر کفشای رضا رو ببوسی ، بهت يک ميليون دلار جايزه ميده، و اگه نبوسی دهنت رو سرويس ميکنه.

من :

جريان چيه؟ يه حال گيريه عموميه؟

ياسر :

رضا يک ميلياردر خير خواه هست .رضا اين شهر رو ساخته .رضا صاحب اين شهره .رضا هرکاری بخواد

ميتونه بکنه، و دلش ميخواد که يک ميليون دلار به تو بده، ولی تا کفشاش رو نبوسی نميتونه بهت اين يک ميليون دلار رو بده.

من :

اصلا با منطق جور در نمياد !چرا؟

فاطمه :

تو کی هستی که در مورد رضا پرس و جو کنی؟ مگه تو يک ميليون دلار رو نميخوای؟ آيا نمی ارزه که آدم يکم کفش ببوسه بعد يک ميليون دلار بگيره؟

من :

چرا، اگه زياد سخت نباشه، شايد بيارزه.

ياسر :

پس تو هم بيا با ما کفشای رضا رو ببوس!

من :

شماها معمولاً کفشاش رو می بوسید ؟

فاطمه :

آره بابا، هميشه!

من :

و به شما يک ميليون دلار ميده؟

ياسر :

نه راستش، وقتی پول رو به شما ميده که اين شهر رو ترک کرده باشيد!

من :

پس چرا شما الان شهر رو ترک نميکنيد؟

فاطمه :

شما نميتونيد شهر رو ترک کنيد، تا وقتی که رضا به شما بگه !يا اينکه اگر ترک کنی رضا پول رو بهت نميده و دهنت رو هم سرويس ميکنه!

من :

شماها کسی رو ميشناسيد که کفشای رضا رو ماليده باشه، بعد شهر رو هم ترک کرده باشه و يک ميليون دلار هم گرفته باشه؟

ياسر :

مادر من برای چندين سال کفشای رضا رو مي بوسید، پارسال شهر رو ترک کرد، و من مطمئن هستم که يک ميليون دلار رو هم گرفته.

من :

مگه باهاش صحبت نکردی از وقتی که رفته؟

ياسر :

البته که نه، رضا چنين اجازه ای نميده!

من :

خوب اگر تاحالا با کسی که پول رو گرفته صحبت نکرده ايد از کجا ميدونيد که رضا واقعا چنين پولی ميده؟

فاطمه :

خوب يخورده اش رو قبل از اينکه از شهر خارج بشيد بهتون ميده .شايد حقوقت زياد بشه، شايد توی لاتاری برنده بشی، شايد يک اسکناس بيست دلاری توی خيابون پيدا کنی.

من :

اين به رضا چه ربطی داره؟

ياسر :

رضا يک سری روشها و ابزارهای خودش رو داره.

من :

ببخشيدا !ولی اين قضيه بيشتر شبيه يک جور کلاه برداری عجيب غريب ميمونه!

ياسر :

ولی پای يک ميليون دلار پول در ميونه !آيا ارزش آزمايش کردن نداره؟ و يادت هم نره !اگر کفشای رضا رو نبوسی دهنت رو سرويس ميکنه!

من :

خوب شايد بهتر باشه من خودم رضا رو ببينم، باهاش صحبت کنم و جزئيات رو از شخص خودش بگيرم...

فاطمه :

هيچکس رضا رو نميبينه !هيچکس با رضا صحبت نميکنه!

من :

پس شما چجوری کفشای رضا رو می بوسید؟

ياسر :

بعضی وقتها همينجوری دستهامون رو جوری تکون ميديم که انگار داريم کفش می بوسیم و بعد کفشای رضا رو تصور ميکنيم، بعضی وقتها هم کفشای مجید رو می بوسیم، بعد مجيد کفش بوسی ها رو به رضا منتقل ميکنه.

من :

مجيد کيه؟

فاطمه :

مجيد دوست ماست، مجيد همون کسيه که مارو با بوسیدن کفشای رضا آشنا کرد، ما فقط کافی بود چند بار مجيد رو ببريم بيرون شام بهش بديم.

من :

و شما هم هرچی مجيد گفت باور کرديد؟ باورکرديد که يک رضايی وجود داره و اينکه رضا از شما می خواد کفشاش رو ببوسید و اينکه به شما پاداش ميده؟

ياسر :

نه بابا !مجيد يه نامه از رضا داره که خيلی وقت پيش از رضا گرفته و تمام اين قضيه رو خوب توضيح داده، بيا بگير يک نسخه از اين نامه رو همراه خودمون آوديم.

بنام رضای میلیاردر و بخشنده مهربان

ببوسید کفش های رضا و خواهید گرفت یک ملیون دلار ٬ چه دلارهائی .۱ بخورید به اعتدال مشروبات الکلی را ۲ به درستی سرویس کنید دهان کسانی که شبیه شما فکر نمی کنند ۳ خوب تغذیه کنید ۴ رضا خودش این لیست را دیکته کرده است ۵ خود رضا این متن را دیکته کرده است ۶ همانا ماه از پنیر سبز ساخته شده است ۷ هرچه رضا بگوید همان درست است و اگر قبول نکنید دهنتان سرویس است چه سرویس شدنی ۸ پس شستشو کنید دستهایتان را بعد از توالت رفتن ۹ سوسیس را با نان همبرگری بخورید و از ادویه استفاده نکنید ۱۰ مشروبات الکلی نخورید ۱۱ کفش های رضا را ببوسید وگرنه او دهن شما را سرویس خواهد کرد .

نوشته شده توسط مجید

من :

به نظر مياد اين کاغذ مال خود مجيد باشه !زيرش نوشته ماله مجيده!

فاطمه :

رضا که خودش کاغذ نداره.

من :

من مطمئن هستم که اگر يکم تحقيق کنيم، ميبينيم که اين دست خط خود مجيده!

ياسر :

البته اين رو رضا بهش ديکته کرده

من :

مگه شما نگفتيد هيچکس نميتونه رضا رو ببينه؟

فاطمه :

الان صحبت نميکنه، قبلاً با يک نفر صحبت کرده

من :

اما شما گفتيد آدم خير خواهی هست، کدوم آدم خير خواهی فقط بخاطر اينکه بقيه باهاش همفکر نيستند دهنشون روسرويس ميکنه؟

فاطمه :

اين خواست رضا هست !رضا هرچی ميگه درسته!

من :

اين رو از کجا ميدونيد؟

فاطمه :

آيه هشتم همينو گفته ديگه !همون برای من کافيه که قبول کنم هرچی رضا ميگه درست ميگه!

من :

آخه شايد دوستتون مجيد همه اينها رو از خودش در آورده باشه!

ياسر :

نخير اصلاً امکان نداره !آيه پنجم ميگه که اين آيه ها مستقيماً از طرف خود رضا ديکته شده !از اين گذشته آيه 2ميگه به اعتدال مشروب بخوريد، آيه 4 ميگه خوب غذا بخوريد آيه 9 ميگه بعد از توالت رفتن دستهاتون رو بشوريد .همه ميدونن اين چيزها درسته، پس بقيه هم بايد درست باشند!

من :

اما آيه 11 ميگه مشروبات الکلی نخوريد و اين در تناقضبا آيه 2 ، و آيه 7 هم ميگه ماه از جنس پنير سبزه !که خوب اين کاملاً غلطه!

ياسر :

بين آيه 2 و 11 هم تناقضی وجود نداره، آيه 2 فقط آيه 11 رو توضيح ميده و شک رو برطرف ميکنه !در مورد

ماه هم، شما که به ماه سفر نکردی، نميتونی مطمئن باشی که ماه جنسش از پنير سبز نيست.

من :

دانشمندها بطور يقين معتقدند که ماه از سنگ درست شده!

فاطمه :

ولی دانشمندها هنوز نميدونن که سنگ ماه از روی زمين اومده، و يا اينکه از فضا اومده، به همين دليل ممکنه اصلاً سنگی نباشه، از جنس پنير سبز باشه!

من :

من تو اين زمينه تخصص ندارم، ولی فکر ميکنم اين تئوری که ماه از زمين جدا شده رد شده، از اين گذشته، اينکه ما ندونيم ماه از کجا اومده به اين معنی نيست که ماه از پنير سبز ساخته شده باشه!

ياسر :

آفرين !پس به اين نتيجه ميرسيم که دانشمندها اشتباه ميکنند، عقل بشر ناقصه ولی رضا هميشه درست ميگه!

من :

ما واقعا به اين نتيجه ميرسيم؟

فاطمه :

البته که ما به همين نتيجه ميرسيم، آيه شماره 8 همينو ميگه!

من :

شما داريد ميگيد رضا هميشه درست ميگه برای اينکه اين سوره همينو گفته، از اون طرف ميگيد سوره درست ميگه برای اينکه رضا اين سوره رو به مجيد ديکته کرده، و ما ميدونيم که رضا واقعا اين سوره رو ديکته کرده به دليل اينکه سوره همين رو ميگه !اين رو بهش ميگن دور !منطق دايره ای، اين مثل اينه که بگيم رضا درست ميگه بخاطر اينکه رضا" ميگه "که درست ميگه!

ياسر :

آفرين، حالا داری ميفهمی، چقدر واقعا خوبه که آدم به مسير و خط و راه رضا بياد و بينش اون رو ياد بگيره.

من :

آخه ...حالا بيخيال !جريان اين سوسيسه چيه؟

فاطمه :

از خجالت سرخ ميشود.

ياسر :

سوسيس رو بايد با نون همبرگری خورد، ادويه هم نبايد زد !اين روش و سنت رضا است، هر چيز ديگری غلطه!

من :

اگر نون همبرگری نداشته باشی چی؟

ياسر :

اگه نون همبرگری نداشته باشی سوسيس هم نبايد بخوری، سوسيس بدون نون همبرگری غلطه، حرامه!

من :

سوس خردل و ادويه و اينها چی؟ نبايد استفاده کنيم؟

فاطمه :

به شدت بهت زده ميشود.

ياسر :

شما حق نداری به مقدسات توهين کنی، اين چه طرز برخورده؟ !هر نوع ادويه ای غلطه !حرامه!

من :

پس مقدار زيادی کلم رنده شده و مقداری سوسيس خورد شده در کنارش، کلاً ديگه بحث نداره، کاملاً غلطه، نه؟

فاطمه :

انگشتهايش را در گوشهايش فرو ميکند و ميگويد" من ديگه به اين حرفها گوش نميکنم "!و شروع به آواز خواندن ميکند" لا لا لا لا لای لا لا"

ياسر :

وای چه کار وحشتناکی !کدوم آدم فاسد منحرفی ممکنه چنين چيزی بخوره؟

من :

خيلی خوشمزه هست، من هميشه ميخورم!

فاطمه:

غش ميکند.

ياسر :

فاطمه را در حال غش کردن ميگيرد و ميگويد" اگه من ميدونستم تو يکی از اون جور آدمها هستی، هيچوقت وقت خودم رو هدر نميدادم، وقتی رضا دهنت رو سرويس ميکنه من هم اونجا خواهم بود، و در حالی که پولهام رو می شمرم به توی بدبخت ميخندم، من بخاطر تو کفش های رضا رو می بوسم، خيلی آدم بدبخت بدون نون همبرگری کلم تيکه تيکه شده خوری هستی."

بعد از اين، ياسر فاطمه رو به سمت ماشينشون برد و راهشون رو کشيدند و رفتند.

نوشته جان کوپر

راهنمائی کوچولو : خوردن سوسیس با نون همبرگری بدون هیچ ادویه ای یعنی ازدواج !

(مطلقن مدرن باشید)

2009-10-20T23:25:00.002+03:30

اگر در یک مکان عمومی دنبال دستشویی می گردید و تابلویی پیدا نمی کنید، کافیست در امتداد نشانه هایی که به نمازخانه اشارتند، رهسپار شوید.

Pandora's Box

2009-10-20T23:21:00.001+03:30

آخرینش امید بود
تحفه ی خدایان
و ما با کشتی های باژگون
به سمت هر آن کجا که نه ساحل.
حاصل
چیزی میان دو تردید
"زیبا اگر بود
عشق ما بود."

لذت آخ

2009-10-20T16:11:00.002+03:30

جسارت و نوآوری محسن نامجو و نیز تعهدش به مسایل فرهنگی - اجتماعی - سیاسی از او یک هنرمند جاودانه می سازد.
در جایی می گوید:
"ما را به لذت آخ" و این مرا به شدت به یاد ژویسانس می اندازد.

آدم بد همه ی داستان ها

2009-10-13T04:24:00.001+03:30

باز هم آدم بد یک ماجرا شدم. کلا در این کار استعداد ویژه ای دارم.

تراژدی با رقص

2009-08-18T09:53:00.002+04:30

لحظه هایی در زندگی ام پیش می آید که در اوج غم مجبورم بخندم، در نهایت غصه باید شادی کنم و در فراسوی تراژدی برقصم. تحمل این زمان ها که رو به افزایش گذاشته اند برایم بسیار سخت است.

آهنگ کوچه زدبازی

2009-08-14T05:28:00.002+04:30

دانلود

ملاقات با جبراییل

2009-08-14T04:42:00.002+04:30

تشخیص مرز بین خواب و بیداری برایم سخت شده. به بعضی چیزها فکر می کنم و بعد تصور می کنم آن ها را خواب دیده ام با خواب می بینم و بعد فکر می کنم واقعیت بوده و حتی عجیب تر از آن بعضی کار هایی که واقعا در بیدای انجام داده ام را فکر می کنم در خواب بوده.
همین روز هاست که جبراییل را ببینم.

لحظه ای برای زندگی

2009-08-11T03:56:00.002+04:30

اصفهان-مرداد هشتاد و هشت

درباره تنهایی، پرایوسی و غیرطبیعی بودن

2009-08-11T03:40:00.002+04:30

این روز ها، این ساعات و این لحظه های تکراری تکرار دوباره هر چه می گذرند میل بیشتری به تنها بودن پیدا می کنم. از پرسیدن و پرسیده شدن بیزارتر می شوم. کم حرف تر می شوم و از این بابت لذت می برم. اما با اینکه سکوت اختیار کردن در هر جا و زمانی حق مسلم هر انسانی است، در جامعه ی من، حتی جامعه ی نزدیکانم این مهم قابل پذیرش نیست.

آن ها می گویند: این طبیعی نیست.

سوال من این است که کلن چه چیزی طبیعی هست و چه معیاری برای این طبیعی بودن وجود دارد و چه کسی صلاحیت دارد که از این معیار استفاده کند و حکمی صادر کند؟

آیا این که اکثر مردم دنیا شب می خوابند، من را که شب ها نمی توانم بخوابم غیر طبیعی میکند؟ آیا این که اکثر مردم در روز حدود چند هزار کلمه حرف می زنند من را که چند صد کلمه حرف می زنم غیر طبیعی می کند؟ آیا چون من میل به نسبت بیشتری به تنهایی دارم تا دیگران من را غیر طبیعی می کند؟

فکر می کنم. به همه ی این ها فکر می کنم و با تمام وجود حس می کنم که اگر جهنمی وجود داشته باشد، چیزی نیست جز دیگران. دوزخ جایی است که حریم شخصی افراد از بین برود.

طبیعی و غیر طبیعی، تعبیر هایی نسبی و کلی هستند که لزومن قابل اعتماد نیستند. شاید یک روان کاو بتواند بگوید فلان رفتار من طبق بهمان فرضیه فلانی غیر طبیعی است و امثالهم اما فرا تر از آن، کلی و بی ارزش و عوامانه خواهد بود.

پس هر کس ادعایی دارد باید آن را علمی اثبات کند چون احتمالن جایی که علم نباشد، مذهب و دین و حدس و گمان جولان خواهند داد.

من نمی دانم طبیعی هستم یا نه، اما می دانم که حق دارم هر لحظه تنها باشم و سکوت کنم و حریم شخصی ام را به اندازه ی تمام دنیا بگسترانم.

نوبت خویش

2009-07-18T16:28:00.002+04:30

ندا که هیچ
بعد از مرگ عزیزترین نزدیکانمان هم ما به روند زندگی عادیمان بر می گردیم.
و ترجیح می دهیم به این واقعیت فکر نکنیم که ما هم روزی می میریم.

فاجعه ی زندگی

2009-06-27T01:11:00.001+04:30

نه دردی که دوا کنمش
نه زخمی که نیازمند مرهم
آری
زندگی
خود
فاجعه ای بزرگ بود.

پخش برنامه های بی بی سی فارسی برای اینترنت کم سرعت

2009-06-14T02:55:00.002+04:30

کلیک کنید

دو دو تا، ده تا خواهد شد!

2009-06-13T08:10:00.003+04:30

تقریبا نتایج انتخابات اعلام شده و پیروزی م.ا. قطعی به نظر می رسد. من با احترام به کروبی به موسوی رای دادم. شخصا شواهدی دیدم که دال بر تقلب دارد:

1. در حالی که در یک حوزه تعرفه تمام شده بود، نگهبان عده ی خاصی را برای رای دادن راه داد که موجب اعتراض سایرین شد و وی مجبور شد بقیه را نیز قبول کند.
2. اکثر شعبه های بالای شهر اصفهان قبل از ساعت 9 بسته بودند.

با این وضع به شدت احساس می کنم به شعورم توهین شده و این حداقل سهم من از به اصطلاح دموکراسی پای مال شده. من از موسوی می خواهم که از رای من دفاع کند. شخصا حاضر برای دفاع از این حق از درس و زندگی ام بزنم و در خیابان بنشینم.
به آن هایی که چون من سنشان به کودتای 28 مرداد 32 نمی رسد این خبر را می دهم که جو همان زمان را از این پس احساس خواهند کرد.

2009-05-31T17:51:00.002+04:30

من هم نظرم عوض شد. دلایل پایین قانع کننده بود و هر چه گشتم نه خودم و نه دیگران نتوانستند جواب آن ها را بدهند. اضافه کنید این نکته ی مثبت را که کروبی سیگار می کشد.

دغدغه های امروز و بی تفاوتی

2009-05-23T16:19:00.003+04:30

مدت زیادی ننوشتم. این جا ننوشتم. پیام ها هم بسته بود. پس هیچ کس ننوشت. الآن می نویسم و نسبت به نوشتن بی تفاوتم. مثل همه ی مسائل دیگه. دغدغه ی امروزم فقط پیروزی میرحسین موسوی در انتخوابات است. گر چه ...
... من از تنفس این هوای مرده ملولم.

بنفشه های سوخته

2009-05-23T15:54:00.003+04:30

گفتی انسان، پناه گاه من است.
من خاکستر مرگ را بر سر شیون می کشیدم
و گل های بنفشه
همه با هم
سرودی برای جنگ خواندند.

روز نو

2009-03-20T13:34:00.003+03:30

سخن تازه ای در کار نیست
زاده شدن و دوباره
نفس بکش این فرصت اندک را در این خفقان بی هم نفسی
دوباره زاده شو
هر چند، سخن تازه ای در کار نیست

---------------------------------------------------------------------------------------------------

سال جدید شروع می شه و من تصمیم گرفتن قسمت نظرات و آمار وبلاگ را ببندم. می خواهم برای خودم بنویسم. از همه ی کسانی که در این مدت نظر دادند و مرا به نوشتن تشویق کردند ممنونم. سال نو مبارک. نوروز تنها پناهگاه باقی مانده از گذشته است.

عبدی بهروانفر - رفتم سر کوچه

2009-03-07T22:08:00.005+03:30

رفتم سر کوچه، یه پک از سیگار بگیرم
رفتم اون دنیا، تا بمیرم
رفتم جیگرکی، دو سه سیخ جیگر بگیرم
گفتش : سگ ات چی؟ زن ات چی؟ بچه ات چی؟!
میشه یه مرده بود تو بیمارستان
میشه یه مادر مرده، تو قبرستان
میشه یه مرده بود ، تو بیمارستان
میشه یه قرص خورده، توی قبرستان
میشه داد زد: آهای مردم! کلا به تخم ام!
رفتم سر کوچه، یه پک از سیگار بگیرم
رفتم اون دنیا، تا بمیرم
رفتم جیگرکی، دو سه سیخ جیگر بگیرم
گفتش زن ات چی؟ سگ ات چی؟ بچه ات چی؟!
حالا ببینا، نمیذارن مثل سگ! کنار تو زندگی کنم
حالا ببینا، نمیذارن مثل خوک برای او بندگی کنم

دانلود آهنگ

جوانی گم شده

2009-03-07T21:41:00.002+03:30

احساس می کنم کودکی ام مستقیم به میان سالی وصل شده. من واقعا هیچ گاه جوانی نکردم و شخصیت مهرطلبم هیچ گاه به من فرصت نداد برای خودم زندگی کنم.

پایین

2009-02-28T01:12:00.001+03:30

از مزایای مصاحبت با آدم های بزرگ، یکی هم این که همه ی لحظاتت پر بار می شود

The Reader

2009-02-18T02:46:00.001+03:30

فیلم کتاب خوان نگاهی بی طرفانه و انسان گرایانه دارد به قاتل و قربانی. جنگ را از زاویه ای کاملا شخصی نگاه می کند و در عین حال نشان می دهد که یک ارزش مثل با سواد بودن چقدر می تواند برای یک شخص یا یک جامعه قابل پذیرش باشد. من در حال مستی این فیلم را دیدم و بسیار لذت بردم. بازی کیت وینسلت موی تنم را سیخ کرد

من و دانش گُه

2009-02-08T18:02:00.001+03:30

لازمه ی موفقیت: شناخت خود و جهان پیرامون:

1- تفاوت چگونه دیدن و چه چیز را دیدن = توجه به خطا های شناختی
2- پاسخ به یک سوال: من به کدام دنیا تعلق دارم؟

این ها را استاد روی تخته نوشته بود. بعد از 5 سال درس خواندن در دانشگاه، این ترم که ختم تحصیل من است باید درس اندیشه اسلامی بگذرانم.
جلسه ی اول است و جو مزخرفی بر کلاس حاکم است. حس می کنم میان 40 نفر بسیجی نشسته ام. استاد کلاس جوان سی و چند ساله ای به نظر می رسد با لباسی خیلی معمولی و ریش ستاری. رشته ی کلام را بدست گرفته و مدام تکرار مکررات می کند. در مورد دانش و بینش حرف می زند و اکنون صحبت هایش رسید به عشق. می گوید:"دوست عزیز! بالاخره باید یک روز عاشق بشوی وگر نه زندگی ات هیچ ارزشی ندارد و باید اضافه کنم که عشق خاکستری است."
سپس از ما می خواهد ارتباط 4 واژه را باهم پیدا کنیم: آگاهی، مطلق نگری، آسیب پذیری، موفقیت.
وی همچنین معتقد است سریال شب های برره مهران مدیری بهترین برنامه ی طنز تلویزیون بوده و به نظر او ببره فضای ذهنی ایرانیان است. مثل اسپند روی آتش می پرد تا به ما بفهماند که مطلق نگر نباشیم و اینکه "هنر نزد ایرانیان است و بس" محصول ذهن تک بعدی است. البته من جایی خوانده بودم که واژه ی بس در این عبارت معنی "بسیار" می دهد.
الآن یکی از دانشجو ها از او خواست تا اسم کتابی که از آن نقل قولی کرده بگوید. او مخالفت کرد و گفت:" لزومی ندارد همه اسم کتاب را بشنوند چون همه نمی خواهند". بعد از آن هایی که از جو کلاس ناراحت هستند خواست درس را حذف کنند.
اسمش را می گذارم آقای خاکستری چون مدام از این واژه استفاده می کند.
"تعریف دنیا: دنیای هر کس مجموعه ای است از باور ها، نگرش ها، اهداف، آرزو ها، علایق، سلایق و خلاصه عبارت است از دریچه ی نگرش هرکس به جهان هستی."
خدا رحمت کند مارکس را!!! که گفت:" هر آن چه سخت و استوار است، دود می شود و به هوا می رود، هر آن چه مقدس و آسمانی است، پست و دنیوی می گردد."
حالا کلاس وارد مرحله ی جدیدی شده که هر خری از هر طویله ای عرعری می کند. من تلاش می کنم جلوی خنده ی فزاینده ای را بگیرم که به خاطر اضحار فضله ی هم کلاسی هایم است و در عین حال از خود بالا بینی خودم، حس بدی پیدا می کنم.
استاد می فرمایند:" تفاوت دنیای جدید با دنیای قدیم:
دنیای قدیم: روستا جهان بود، ندانستن هم مفید بود هم ممکن و هم دلپذیر
دنیای جدید: جهان روستاست، ندانستن نه ممکن، نه مفید، نه دلپذیر."

بر خلاف نظر او، معتقدم هر رفتاری را می توان با آموزش صحیح به صورت هنجار در آورد. مثلا حمام رفتن مکرر و استفاده از دئودورانت. گندش بزنند: بوی ترشیدگی عرق کلاس های عمومی حالم را به هم می زند.

کیفیت زندگی

2009-02-07T00:12:00.002+03:30

بیشتر نزدیکان به من اتهام ول خرجی می زنند. در پاسخ به آن ها باید بگویم از نظر خودم، من ول خرجی نمی کنم بلکه فقط به کیفیت زندگی ام اهمیت وافر می دهم.

حجاب

2009-02-06T05:48:00.000+03:30

حجاب

جاودانگی و من

2009-02-06T05:31:00.000+03:30

می نویسم
تا بشناسانم
شناخته شوم
و اندکی...
جاودانه.

نوستالژی کشنده

2009-02-05T06:19:00.002+03:30

پیش تر از این، برای من، باران و برف حسی داشت که اکنون ندارد. یادم نمی آید دقیقا چند وقت از آخرین باری که این احساسات را تجربه کردم می گذرد اما باز هم دوست دارم احساس کنم. متعالی ترین لذتی که از باران بردم در کلاس اول دبستان بود. یک ا.و.رگاسم به تمام معنی بود که تکررش رنگ و لعاب او را کم و کم تر کرد تا الآن که اثری از آن نمانده. به خاطر می آورم که 7 ساله بودم و از پشت شیشه ی بخار گرفته ی کلاس به بیرون خیره شده بودم بوی نم چوب می آمد و من شیدا و مسخ باران بودم. زنگ آخر را که زدند من آرام زیر باران قدم زدم و تا خانه پیاده آمدم تا حسابی خیس شوم.
من از کودکی متنفرم. کودکی دوران حماقت و الکی خوش بودنه. دوران به یه شکلات هر کس و هر چیزی را فروختن. دوران خنده های الکی، گریه های الکی. دوران نفهمیدن و زر زر کردن. هرگز نمی خواهم حتی برای یک لحظه به آن دوران برگردم اما این جور حس ها گاه قلبم را سخت فشرده می کند.
نمی دانم من تغییر کرده ام یا باران و برف؟!
دلم می گیرد. به کنار پنجره می روم و بیرون را نگاه می کنم. پنجره، آیینه ای می شود برای همه ی سال های گذشته، سال های گسسته و من حرکت خونی کهنه را در رگ هایم احساس می کنم. خونی که وقتی به مغزم می رسد دیگر سرشار از گذشته است، سرشار از خیال مردگان. دلم برای مرده های خوب تنگ می شود و افسوس می خورم آن همه روز هایی که فرصتی بود برای با هم بودن و من تنهایی را ترجیح دادم مثل همیشه. خاطرات رنگی تار، شفاف تر می شوند و حجم پیدا می کنند. ملموس می شوند و من احساس خفگی می کنم. مسخ شده ام و اگر دوست دارم که زنده بمانم باید هر چه سریع تر از کنار این پنجره بروم.
پیش تر از این، برای من، باران و برف حسی داشت که اکنون ندارد.

خود شیفتگی

2009-02-04T03:33:00.002+03:30

خلاصه این که بعد از سال ها آشفتگی و افسردگی و نا امیدی، حال من هر روز بهتر می شود. این در حالیست که دارو های اعصابم را کامل قطع کرده ام. برای آینده برنامه می ریزم و در دلم قند آب می کنند. شیدایی است این و من شیدایی را دوست دارم. اما روزنه ی امیدی هست که این شیدایی گذرا نباشد، از آن جهت که ملایم و پایدار است و بوی باران می دهد.
دقیقا نمی دانم چه چیزی عامل این پیشرفت شد اما گمان می کنم همین که شغلی پیدا کردم (ولو فروشندگی در یک مغازه موبایل در پایین شهر) خود، نقش بسزایی داشت. یا اینکه می دانم تا چند روز دیگر یک پراید صفر خواهم داشت. یا اینکه تا تیر ماه سال آینده درسم تمام می شود و به احتمال زیاد برای ادامه ی تحصیل به فرانسه یا سوئد یا مالزی خواهم رفت.
از این ها گذشته حس خوبی نسبت به خودم پیدا کرده ام. فکر می کنم به آرشیو موسیقی ارزشمندم، به کتابخانه ی هفت بیجارم، به اتاق همیشه به هم ریخته ام و به همه ی لحظاتی که گذرانده ام. از منعطف بودن فکر و احساسم لذت می برم. از اینکه هر لحظه امکان دارد عقایدم از بن متحول شود. دیروز به ساره می گفتم که صرف رابطه ی خونی و خاطرات مشترک ، مرا ملزم به دوست داشتن کسی نمی کند، شاید فردا منکرش شوم. دیروز فقط به مرگ فکر می کردم، فردا می خواهم بروم حجامت و کلاس کونگ فو.
می خواهم از لحظه لحظه ی عمرم لذت ببرم و به زندگی دیگران شادی ببخشم.
" می خواهم اصالت انسان را به او نشان دهم تا خود را هیچ گاه حقیر نبیند":
- دیروز وقتی داشتم با یک مشتری ایرانی در مورد یک گوشی حرف می زدم، یک مشتری افغانی وارد مغازه شد و من همان طور که با هموطنم برخورد کرده بودم با او نیز کردم. وقتی مرد افغان رفت، آن ایرانی گفت که گویا نفهمیدی افغانی بود. گفتم البته که فهمیدم، چطور؟ گفت پس این همه احترام از چه بود؟ گفتم چرا که نه و او شروع کرد به گفتن جفنگیات نژادپراستانه ای که اکثر ایرانیان یک خورجین پر از آن ها همیشه همراه خود دارند و دیگر اینکه این ها حق من و شما را می خورند و...
رشته ی کلام از دستش گرفتم و آن قدر از اصالت و برابری انسان گفتم که خودم خسته شدم و او احتمالا قانع.
مقصود از داستان: از اینکه راسیست نیستم به خود می بالم. می دانم امروز دیگر در جوامع متمدن خیلی ها راسیست نیستند ولی خوب این جا ایران و من هم هرگز آن جوامع متمدن را ندیده ام.
فراموش کردم بگویم از فردا تصمیم گرفته ام آب درمانی کنم. روزی حداقل سه لیتر آب معدنی خواهم خورد.
از این ها گذشته حس می کنم مدتی است انسان ها، حیوانات و اشیا را بیشتر دوست دارم. اما حالا که حالم خوب است دستم به قلم نمی رود. مجموعه ی داستان های کوتاه نیمه کاره و دفتر شعرم بسته.
انگار رابطه ای است بین خلق اثر، جاودانگی، رنج و مرگ.

ویکی پدیا

2009-01-28T03:46:00.002+03:30

به سبک پایین:

من در کشوری زندگی می کنم که اکثر مردم آن نه می دانند ویکی پدیا چیست و نه از آن استفاده می کنند.

میل به تجا._و._ز

2009-01-26T02:25:00.004+03:30

مسئله عجیبی است این که کم و بیش پی برده ام اکثر مذکر های هم سن سال دور و برم میل شدیدی به تجا._و._ز کردن ( قاعدتا از نوع جنس_ی) دارند. می توانم به جرعت بگویم تجا.وز و س .ک .س خشن (B.ru.tal) بزرگ ترین فانتزی س .ک .س ی آن هاست. مسئله دیگر اینکه یک د.ختر در ذهن آن بدین شرح نقش دارد:
اگر دوست د.ختر، معشو.قه، فامیل، آشنا، خانواده و یا همسر باشد نقش و جایگاه مادر گونه - امر و نهی ای- و یا خنثی دارد. و اگر غریبه باشد بسته به ظاهر و برخوردش نقش ر.و_.سپی گونه و یا خنثی. به هر روی این مسئله در کنار صد ها مسئله ی دیگر در همین زمینه که گریبان گیر تعداد چشم گیری از افراد جامعه من (خصوصا ذکور) است، مرا سخت منزوی و پریشان حال کرده است.

پ.ن. : پوزش مرا به خاطر نقطه های بین حروف برخی کلمات بپذیرید. این کار صرفا برای جلوگیری از رسیدن جستجو های بی ربط به وبلاگ است.

سر صحبت

2009-01-26T02:23:00.002+03:30

- چه هوای خوبی، مگه نه؟
- نه! هوای از این گه تر به عمرم ندیده بودم.
- منم دقیقا منظورم همین بود.

بچه

2009-01-25T04:03:00.000+03:30

بچه دار شدن را اگر صرفا یک غریزه فرض نکنیم، تنها می تواند محصول خودشیفتگی، میل به جاودانگی، تنوع طلبی و قبیح ترین نوع خودخواهی انسان باشد.

آه اگر آزادی ...

2009-01-24T02:46:00.000+03:30

برای من، آزادی از عشق ارزشمند تر است.

دانشگاه و سیگار

2009-01-11T03:31:00.000+03:30

خاک بر سر اون دانشگاهی بکنند که توش سیگار پیدا نمی شه.

اندازه ی حماقت

2009-01-10T04:49:00.002+03:30

حماقت شما را از نزدیک و دور دیدم و شنیدم. فکر نمی کنم علم هرگز آن قدر پیشرفت کند که بتواند آن را اندازه بگیرد.

برف

2008-12-17T01:06:00.004+03:30

برف نو ، برف نو ، سلام ، سلام !
بنشین ، خوش نشسته ای بر بام .

پاکی آوردی _ ای امید سپید ! _
همه آلوده گی ست این ایام .

راه شومی ست می زند مطرب
تلخ واری ست می چکد در جام
اشک واری ست می کُشد لبخند
ننگ واری ست می تراشد نام

شنبه چون جمعه ، پار چون پیرار ،
نقش هم رنگ می زند رسام .

مرغ شادی به دام گاه آمد
به زمانی که بر گسیخته دام !
ره به هموارجای دشت افتاد
ای دریغا که بر نیاید گام !

تشنه آن جا به خاک مرگ نشست
کآتش از آب می کند پیغام !

کام ما حاصل آن زمان آمد
که طمع بر گرفته ایم از کام...

خام سوزیم ، الغرض ، بدرود !
تو فرود آی ، برف تازه ، سلام !

احمد شاملو

دانلود شعر با صدای شاعر و موسیقی مرتضی حنانه

ایستگاه

2008-12-02T22:46:00.003+03:30

شبانه به ایستگاه رسیدیم
به زمین فرمان ایست دادیم
و بر مقبره خویش، مزین به مدفوع خوک، گریستیم
تا شکارچیان
سر ما را بالای شومینه هایشان بگذارند
و زمین
کماکان
گستاخ
بچرخد.

ما خیال کردیم به ایستگاه رسیده ایم
آن جا
آسمان کبوتر های خونین منقار بود
و زمین می چرخید با صدای آسیابی که استخوان ما را می سایید.
شبانه به راه افتادیم
اگر اشتباه نکنم
ایستگاهی در کار نبود
به جایی رسیدیم که زمین نمی چرخید و آسمانی نبود.

بیدار شو!
هم رزم!
ایستگاه آن طرف میدان مین است!
از خواب و میدان گذشتیم
ایستگاهی نبود
زمین می چرخید و شب، شب نبود
خورشید بالای سرمان.

شبانه خفته بودیم و
خواب ایستگاه را دیده بودیم
شبانه در خواب مرده بودیم.

یک گزارش

2008-12-02T19:08:00.004+03:30

حدود 5 سال پیش خوردن 10 میلی گرم ایندرال را در روز شروع کردم. الان 40 میلی گرم در روز مصرف می کنم. پس از گذشت سال ها درمان مشکلات روانی ام پیش پزشک های مختلف و طی فراز و نشیب های مختلف تغییر محسوسی در حالم ایجاد نشده بود. چند ماهی بود دپاکین و کلردیازپوکساید می خوردم و بهتر بودم. به تجویز دکتر صنعتی فلووکسامین را شروع کردم. در حال حاظر علاوه بر ایندرال، در شبانه روز 1 گرم دپاکین، 5 میلی گرم کلردیازپوکساید و 50 میلی گرم فلووکسامین مصرف می کنم. هر 2 هفته یک بار هم 45 دقیقه روان درمانی می شوم. احساس می کنم رو به بهبودی هستم.

هراس

2008-12-02T03:30:00.000+03:30

همه از مرگ می ترسند،
من از زندگی سمج خودم.

صادق هدایت

عشق

2008-11-27T14:56:00.000+03:30

من عاشق پشمت شدم...

روز مادر قحبه

2008-11-26T07:22:00.003+03:30

گزارش گر تلویزیون: با توجه به اینکه امروز سال روز تولد حضرت زهرا (س) و روز مادره، الان دوست داری به مادرت چی بگی؟
گزارش شونده: (با بغض) می خوام بگم ... مادر... مادر... مادر قهوه شکر می ریزیم.

گربه گرسنه و ژیلت فیوژن

2008-11-26T03:42:00.003+03:30

امروز ژیلت فیوژن خریدم و به اندازه ی وصف ناپذیری خوشحالم. این تیغ موجب شد بعد از روز ها از خانه بیرون برم. هفته ی پیش هم یک گربه ی گرسنه مرا به دانشگاه کشاند. بعدا را نمی دانم...

مانیفستو

2008-11-23T12:01:00.003+03:30

بدترین، رکیک ترین، زشت ترین و قبیح ترین فحش های عالم را تقدیم می کنم به همه ی آدم های مذهبی و سنتی تاریخ (در هر مقیاسی) . امیدوارم مقبول قرار گیرد.

سیاوش

پسر کرد - پاوه - کرمانشاه

2008-11-23T09:54:00.001+03:30

انسان

انبوه اندوه

جواب جوانه ها

رویای بازگشت

درد

چشم یاری

زمان گذشت و آن زن هنوز می خندد

Iman Biavarim be Aghaz-e Fasle Sard.mp3 - 4shared.com - online file sharing and storage - download

در جستجوی کسی که من بود

گریه ی باران

زندگی در خوابی ابدی

Where the Lights die...

در جستجوی خورشید

El amor contigo es difícil

To end it

خواب چون در فکند از پایم

در آستانه

ادبیات ناله یا چرا نیچه گریست؟

همه ی عمر دیر رسیدیم

حجم وداع

چنین گذشت

قمقمه های خالی

دریغ سالیان

حبس ابد

مرثیه ی یک سرباز

عیسی

راه را من نشانت می دهم

وقتی هیچ جز عشق نداریم

7

سلاخی زار می گریست

خار مغیلان

آتش درون

عکس

ما را رها کنید

رانش مرگ

The Wise Father

من بی می ناب ...

همه از مرگ می ترسند، من از زندگی سمج خودم

کله پزی 2 یا از اصفهان چه خبر؟

بوی دهان سگ

کابوس ها وشب

کله پاچه

و من هنوز گریه می کنم

مرثیه بهاری

دیشب به سیل اشک ره خواب می​زدم

دوری تو

کلاش

راه آب

Zelig

نگاه ها

نوروز

تهاجم گلاب دره ای

یک چای پررنگ

موسیقی کردی

Lost in Dreams

The Hours

تنها خوبی این روز ها

باید سوسیس را بدون ادویه و فقط با نون همبرگری خورد !

Pandora's Box

لذت آخ

آدم بد همه ی داستان ها

تراژدی با رقص

آهنگ کوچه زدبازی

ملاقات با جبراییل

لحظه ای برای زندگی

درباره تنهایی، پرایوسی و غیرطبیعی بودن

نوبت خویش

فاجعه ی زندگی

پخش برنامه های بی بی سی فارسی برای اینترنت کم سرعت

دو دو تا، ده تا خواهد شد!

دغدغه های امروز و بی تفاوتی

بنفشه های سوخته

روز نو

عبدی بهروانفر - رفتم سر کوچه

جوانی گم شده

پایین

The Reader

من و دانش گُه

کیفیت زندگی

حجاب

دیشب به سیل اشک ره خواب میزدم